Η νυχτερινή Λευκωσία τον Αύγουστο είναι αλλιώς. Είναι δροσερή και μαγευτική, όπως δηλαδή την αυλή της Μπέμπας. Εκεί που ψες ξαναμαζευτήκαμε οι παλιοί συμμαθητές, για να θυμηθούμε τα παλιά, μα για να απολαύσουμε της Μπέμπας τα φαγητά.
Νόστιμα, σπιτικά, καλομαγειρεμένα, περιποιημένα, τα επίθετα που πρόλαβα να μαζέψω από τα παιδιά, που περισσότερο έτρωγαν ψες, παρά μιλούσαν. Ελληνική σαλατούλα, φρεσκοκομμένη, κολοκυθοκεφτέδες μούρλια, λευκός ταραμάς με αυγοτάραχο 3Α και φουρνιστή πίτα με γραβιέρα, τα λουκούλλεια ορεκτικά που νίκησαν την πείνα και κέρδισαν τις πρώτες εντυπώσεις.
Οι δεύτερες ακόμη πιο θελκτικές, ιδίως όταν γευτήκαμε την πρώτη μπουκιά από το αρνάκι με πατάτες στον φούρνο, αλλά και το γεμιστό με φέτα και ντομάτα, καλαμάρι που μοσκοβολούσε θάλασσα. Άριστα των αρίστων για το αγαπημένο των παλιών συμμαθητών, το αλάθητο κατσικάκι Μυτιλήνης με όμορφα μεστωμένο κριθαράκι.
Ωδή στη ζαχαροπλαστική, ο μπακλαβάς με φιστίκι Αιγίνης και παγωτό, που και πάλι έγινε το Μήλο της Έριδος ανάμεσά μας.
Κάποιες φορές δεν χρειάζεται καν να δοκιμάσεις οτιδήποτε για να καταλάβεις πως βρίσκεσαι σε έναν ξεχωριστό γαστρονομικό και όχι μόνο, προορισμό. Αρκεί να καθίσεις, να
Η γαστρονομία δεν είναι ένας δρόμος που τελειώνει όταν ένας σεφ αποκτήσει εμπειρία, δημιουργήσει το δικό του εστιατόριο ή αποκτήσει μια καλή φήμη. Είναι ένας
Σαν ξεκινήσεις τη βόλτα σου στους στρωμένους με πέτρα, γραφικούς δρόμους της παλιάς πόλης του Gdańsk, στη σκιά της συγκλονιστικής Basilica Mariacka, σίγουρα θα πέσει
Το βλέπουμε σχεδόν σε κάθε ράφι. Μαύρη σοκολάτα που γράφει με μεγάλα γράμματα 70% κακάο. Και κάπου εδώ αρχίζει η παρεξήγηση: σημαίνει άραγε ότι το
Υπάρχουν φεστιβάλ που απλώς επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Και υπάρχουν εκείνα που, με το πέρασμα του χρόνου, γίνονται κομμάτι της ίδιας της πολιτιστικής ταυτότητας ενός τόπου.