Δεν ξέρω από πού φέρνουν το νερό που μας σέρβιραν σε ξενοδοχείο της Πάφου, αλλά 3 φιάλες νερού μας στοίχισαν €21. Ο άντρας μου, μου είπε ότι μάλλον είναι από παγετώνες των Άλπεων και η κουμπάρα μου υποστήριξε ότι μάλλον ήρθε από την Ιαπωνία, ψηλά ψηλά από το όρος Fuji. Εγώ που είδα την φιάλη, τους ενημέρωσα ότι είναι κυπριακότατο, τοπικό, που το αγαπάμε και το αγοράζουμε από την υπεραγορά για το σπίτι μας στην τιμή των 75σεντ. Με τέτοιες τιμές δικαιολογημένα, ήμασταν τρεις κι ο κούκος στο εστιατόριο. Οι άλλοι μάλλον φάνηκαν σοφότεροι και έριξαν μια ματιά στο μενού ή την έπαθαν την προηγούμενη νύχτα και είπαν απεταξάμην.
Πείτε μας την άποψη σας στα comments:
Το βλέπουμε σχεδόν σε κάθε ράφι. Μαύρη σοκολάτα που γράφει με μεγάλα γράμματα 70% κακάο. Και κάπου εδώ αρχίζει η παρεξήγηση: σημαίνει άραγε ότι το
Υπάρχουν φεστιβάλ που απλώς επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Και υπάρχουν εκείνα που, με το πέρασμα του χρόνου, γίνονται κομμάτι της ίδιας της πολιτιστικής ταυτότητας ενός τόπου.
Δεν είναι εύκολο να επιστρέφεις σε ένα εστιατόριο που ήδη θεωρείς από τα καλύτερα του νησιού. Ο βασικός λόγος;;;; Οι προσδοκίες ανεβαίνουν. Και πολλές φορές
Αύριο το βράδυ, 12 Αυγούστου, ο ουρανός έχει τη δική του παράσταση. Οι Περσείδες, μία από τις πιο εντυπωσιακές βροχές διαττόντων του καλοκαιριού, φτάνουν στην κορύφωσή τους
Στο κέντρο της Κοπεγχάγης, αλλά ευτυχώς όχι μέσα στον θόρυβο και την πολυκοσμία της πιο τουριστικής της καρδιάς, το Selma βρίσκεται σε μια ήσυχη γωνιά