
Δηλώνω αθεράπευτη λάτρης των ποιοτικών εστιατορίων, όχι των δήθεν, αλλά αυτών που δίνουν σημασία στη γεύση, στις αυθεντικές συνταγές και στα ποιοτικά υλικά. Λατρεύω την ιταλική κουζίνα και περισσότερο από όλα, τα ριζότο. Έχω όμως ένα παράπονο. Δύσκολα βρίσκω κάπου που να είναι πραγματικό ριζότο αυτό που τρώω στο νησί και ιδίως στη Λεμεσό όπου ζω. Περισσότερο θα το ονόμαζα ρύζι ή λαπά και όχι ριζότο. Και το παράξενο είναι ότι σχεδόν όλα τα εστιατόρια και οι καφετέριες έχουν στην κάρτα τους ριζότο. Το ριζότο θέλει αγάπη, σημασία, προσοχή και ανακάτεμα πολύ. Πρέπει να κουραστεί το χέρι σου ώσπου να χυλώσει, αλλά να μείνει και από την άλλη, al dente. Συμβουλή μου, φύγετέ το από την κάρτα σας αν δεν έχετε από πάνω του ένα αφοσιωμένο σεφ που να γνωρίζει την όλη προετοιμασία του και την ιεροτελεστία για να φτιαχτεί. Υπάρχουν τόσα πολλά πιάτα που μπορούν να μπουν στη θέση του. Άμα δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, καλύτερα να το αφήνουμε για αργότερα. To be or not to be!
Πείτε μας την άποψη σας στα comments!



Υπάρχουν δείπνα που απλώς τα απολαμβάνεις και υπάρχουν κι εκείνα που αντιλαμβάνεσαι, ήδη από την πρώτη μπουκιά, ότι ανήκουν στη σφαίρα του ιδεατού. Το Chinese

Μια από τις πιο δυνατές στιγμές της σύγχρονης σκηνής! Πριν 5 χρόνια μάς συγκίνησε, μας συνεπήρε, μας είχε ενθουσιάσει.Τώρα επιστρέφει σε νέα παραγωγή και με

Παιδιά, δεν θα σας πω ψέματα… όταν άφησα τη Θεσσαλονίκη και κατέβηκα στη Λευκωσία για δουλειά, η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Άλλο αφεντικό, άλλη
