Είμαι εστιάτορας εδώ και 25 χρόνια και το εστιατόριο μου υπάρχει ακόμη γιατί σέβομαι την πελατεία μου και γιατί τους προσφέρω ακριβώς ότι γράφει το μενού που συντάσσουμε με τους σεφ μου. Αν γράφουμε ότι η σαλάτα έχει φέτα ή χαλούμι, η σαλάτα μας έχει φέτα και όχι λευκό τυρί και πραγματικό χαλούμι. Το ίδιο και για το αγνό, παρθένο ελαιόλαδο, που σε εμάς είναι αγνό. Το ίδιο ισχύει για την κρητική γραβιέρα, τα άγρια μανιτάρια που τα γράφουμε μόνο στα πιάτα ημέρας, όταν βρίσκουμε άγρια κ.ο.κ. Τι γίνεται όμως όταν κάποιοι για εντυπωσιασμό, αναγράφουν στα μενού τους τα προϊόντα που προανάφερα, αλλά στο πιάτο μας έρχονται τα υποκατάστατα και οι απομιμήσεις τους; Δεν είναι ψευδείς παραστάσεις αυτές που πρέπει να τιμωρούνται από τον νόμο;
Πείτε μας την άποψη σας στα comments:
Κάποιες φορές δεν χρειάζεται καν να δοκιμάσεις οτιδήποτε για να καταλάβεις πως βρίσκεσαι σε έναν ξεχωριστό γαστρονομικό και όχι μόνο, προορισμό. Αρκεί να καθίσεις, να
Η γαστρονομία δεν είναι ένας δρόμος που τελειώνει όταν ένας σεφ αποκτήσει εμπειρία, δημιουργήσει το δικό του εστιατόριο ή αποκτήσει μια καλή φήμη. Είναι ένας
Σαν ξεκινήσεις τη βόλτα σου στους στρωμένους με πέτρα, γραφικούς δρόμους της παλιάς πόλης του Gdańsk, στη σκιά της συγκλονιστικής Basilica Mariacka, σίγουρα θα πέσει
Το βλέπουμε σχεδόν σε κάθε ράφι. Μαύρη σοκολάτα που γράφει με μεγάλα γράμματα 70% κακάο. Και κάπου εδώ αρχίζει η παρεξήγηση: σημαίνει άραγε ότι το
Υπάρχουν φεστιβάλ που απλώς επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Και υπάρχουν εκείνα που, με το πέρασμα του χρόνου, γίνονται κομμάτι της ίδιας της πολιτιστικής ταυτότητας ενός τόπου.