Είναι τελικά η «Οδύσσεια» του Νόλαν, η «Οδύσσεια» που αναμέναμε;

Η στιγμή που οι φίλοι του κινηματογράφου περίμεναν εδώ και χρόνια έφτασε. Η «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν έκανε τις πρώτες της προβολές και όσοι είχαν την ευκαιρία να τη δουν ήδη έχουν αρχίσει να μοιράζονται τις εντυπώσεις τους.

Και αν υπάρχει μία λέξη που περιγράφει καλύτερα τις αντιδράσεις αυτές, είναι η λέξη «διχασμός».

Από τη μία πλευρά βρίσκονται εκείνοι που μιλούν για ένα κινηματογραφικό γεγονός τεράστιας κλίμακας. Περιγράφουν εικόνες που κόβουν την ανάσα, εντυπωσιακή φωτογραφία, μια καθηλωτική μουσική επένδυση και μία από τις πιο φιλόδοξες παραγωγές που έχει επιχειρήσει ποτέ ο Νόλαν. Για πολλούς, η ταινία αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας του σκηνοθέτη και μια εμπειρία που αξίζει να βιωθεί στη μεγάλη οθόνη.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά.

Πολλοί θεατές και λάτρεις του Ομήρου δηλώνουν απογοητευμένοι από την απόσταση που κρατά η ταινία από το πρωτότυπο έργο. Ο Νόλαν δεν επιχείρησε μια πιστή μεταφορά της «Οδύσσειας», αλλά μια προσωπική του προσέγγιση πάνω στον μύθο του Οδυσσέα. Οι αλλαγές σε χαρακτήρες, οι διαφορετικές αφηγηματικές επιλογές και η περιορισμένη παρουσία των θεών έχουν προκαλέσει αντιδράσεις σε όσους περίμεναν μια πιο παραδοσιακή κινηματογραφική απόδοση του έπους.

Για κάποιους αυτό ακριβώς είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της ταινίας: μια τολμηρή επανερμηνεία ενός έργου που όλοι γνωρίζουμε.

Για άλλους όμως, η απόσταση από τον Όμηρο είναι τόσο μεγάλη ώστε η ταινία θυμίζει περισσότερο μια νέα ιστορία εμπνευσμένη από την «Οδύσσεια» παρά την ίδια την «Οδύσσεια».

Ίσως τελικά αυτό να ήταν και το αναπόφευκτο αποτέλεσμα όταν ένας δημιουργός όπως ο Κρίστοφερ Νόλαν αποφασίζει να αγγίξει ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Οι προσδοκίες ήταν τεράστιες και οι συγκρίσεις αναπόφευκτες.

Είναι λοιπόν η «Οδύσσεια» του Νόλαν η «Οδύσσεια» που περιμέναμε;

Η απάντηση φαίνεται να εξαρτάται από το τι ακριβώς περίμενε ο καθένας να δει: μια πιστή μεταφορά του Ομήρου ή το προσωπικό όραμα ενός από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της εποχής μας.

Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να τη δεις κι εσύ και να μας στείλεις τα σχόλιά σου. Εσύ σε ποια πλευρά θα βρεθείς;

Share:

Facebook
Twitter
Pinterest
LinkedIn
On Key

Related Posts

White Marlin – Sopot. Εκεί όπου η θάλασσα, το συγκλονιστικό τοπίο και η γαστρονομία γίνονται ένα – Gault & Millau (Also in English)

Κάποιες φορές δεν χρειάζεται καν να δοκιμάσεις οτιδήποτε για να καταλάβεις πως βρίσκεσαι σε έναν ξεχωριστό γαστρονομικό και όχι μόνο, προορισμό. Αρκεί να καθίσεις, να

Piwna 47. Εκεί όπου η πολωνική γαστρονομία αποκτά σύγχρονη ταυτότητα, με φόντο την παλιά πόλη του Gdańsk – Michelin Guide Restaurant (Also in English)

Σαν ξεκινήσεις τη βόλτα σου στους στρωμένους με πέτρα, γραφικούς δρόμους της παλιάς πόλης του Gdańsk, στη σκιά της συγκλονιστικής Basilica Mariacka, σίγουρα θα πέσει

47ο Φεστιβάλ Διονύσια: Το Στρουμπί της Πάφου γίνεται ξανά η σκηνή μιας μεγάλης ελληνικής μουσικής βραδιάς

Υπάρχουν φεστιβάλ που απλώς επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Και υπάρχουν εκείνα που, με το πέρασμα του χρόνου, γίνονται κομμάτι της ίδιας της πολιτιστικής ταυτότητας ενός τόπου.