
Είναι όντως τραγελαφικό. Δεν θα περάσει βδομάδα, που να μη με ρωτήσει έστω και ένας πελάτης του εστιατορίου μου την κλασική πλέον ερώτηση “ Μα γιατί δεν προσλαμβάνετε και Κύπριους που μιλούν τη γλώσσα μας “. Τις πρώτες φορές, απαντούσα, τεκμηρίωνα, εξηγούσα. Τώρα κουράστηκα πια να είμαι τόσο γραφικός. Τι να τους ξαναπώ; Ότι δίνω πρώτο μισθό πέραν των €1300 το μήνα και στατιστικά, έξτρα €400 tips (κάποιους μήνες μέχρι και €600 tips έκαστος σερβιτόρος). Να ξαναπώ ότι προχώρησα σε πενθήμερη εργασία, ότι έχουν δωρεάν ένα ή δυο φαγητά τη μέρα, δωρεάν ποτό και καφέδες, εργασία σε κλιματιζόμενο περιβάλλον και εδώ και τέσσερα χρόνια έχω μόνιμη αγγελία για πρόσληψη προσωπικού και κανένας Κύπριος δεν έρχεται καν για interview. Και αν έρθει και κανένας, η πρώτη ερώτηση είναι αν γίνεται να μη δουλεύει σαββατοκύριακα και βράδια. Να, λοιπόν κυρίες και κύριοι που έχετε την απορία γιατί δεν βλέπετε Κύπριους εργαζόμενους στα μαγαζιά μας. Εμείς τους καλούμε να έρθουν κάτω από τις καλύτερες προϋποθέσεις και αυτοί σφυρίζουν αδιάφορα.
Πείτε μας την άποψη σας στα comments:



Μια από τις μεγαλύτερες γιορτές των τελευταίων δεκαετιών έζησε χθες, 10 Ιουνίου, η Βαρκελώνη, καθώς η εμβληματική Sagrada Família έγραψε ιστορία ακριβώς 100 χρόνια μετά

Είναι κάποιες φορές που βγαίνεις με σκοπό να φας καλά. Άλλες πάλι για να ανταμώσεις φίλους, να ακούσεις καλή μουσική, να πιεις και ένα ποτηράκι

Η τέχνη συνήθως ζει σε μουσεία, γκαλερί και ιδιωτικές συλλογές. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις όπου ξεπερνά τα όρια των τοίχων και περνά στην καθημερινότητα με έναν
