Είμαι διευθυντής ξενοδοχείου στην ελεύθερη επαρχία Αμμοχώστου και γράφω αυτές τις γραμμές περισσότερο ως κοινωνικός παρατηρητής παρά ως επαγγελματίας του τουρισμού.
Ύστερα από συνεννόηση με τους ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου μας, εδώ και πολλά χρόνια έχουμε λάβει μια απόφαση η οποία δεν είναι ούτε ευχάριστη ούτε οικονομικά συμφέρουσα για την επιχείρησή μας: οι ξαπλώστρες και τα κρεβατάκια της πισίνας και της παραλίας διατίθενται αποκλειστικά στους φιλοξενούμενούς μας.
Ο λόγος είναι απλός. Η χωρητικότητα είναι περιορισμένη και πολλές ημέρες του καλοκαιριού η πληρότητα είναι τόσο υψηλή, ώστε δυσκολευόμαστε να εξυπηρετήσουμε ακόμη και τους ίδιους τους πελάτες μας, ανθρώπους που ταξίδεψαν χιλιάδες χιλιόμετρα και επέλεξαν το ξενοδοχείο μας για να απολαύσουν τις διακοπές τους και τις υπηρεσίες που προσφέρουμε.
Θα μπορούσαμε ασφαλώς να διαθέτουμε τις ξαπλώστρες και σε εξωτερικούς επισκέπτες με χρέωση, κάτι που θα απέφερε επιπλέον έσοδα τόσο από τη χρήση των εγκαταστάσεων όσο και από την κατανάλωση σε φαγητό και ποτό. Παρ’ όλα αυτά, επιλέξαμε να δώσουμε προτεραιότητα στους πελάτες που διαμένουν στο ξενοδοχείο, θεωρώντας ότι αυτή είναι η σωστή επαγγελματική και ηθική στάση.
Για τον λόγο αυτό έχουν τοποθετηθεί σε όλα τα σημεία εισόδου από το παραλιακό μέτωπο προς τους χώρους του ξενοδοχείου πινακίδες που αναγράφουν ξεκάθαρα ότι οι ξαπλώστρες και τα κρεβατάκια προορίζονται αποκλειστικά για τους πελάτες του ξενοδοχείου.
Και εδώ αρχίζει το κομμάτι που με προβληματίζει.
Σχεδόν καθημερινά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με έντονες αντιδράσεις από άτομα που, παρά την ενημέρωση και τις σχετικές πινακίδες, απαιτούν να εξυπηρετηθούν. Ακολουθούν διαμαρτυρίες, φωνές, προσβολές, απειλές για καταγγελίες, αναφορές σε γνωριμίες με ιδιοκτήτες ή αρχές, ακόμη και δηλώσεις του τύπου «θα δείτε τι θα σας κάνω».
Πολλές φορές ακούμε το ερώτημα: «Τα χρήματα των ξένων είναι καλύτερα από τα δικά μας;»
Η απάντηση είναι φυσικά όχι.
Τα χρήματα δεν έχουν εθνικότητα. Οι κανόνες όμως πρέπει να ισχύουν για όλους. Όπως ένας επιβάτης αεροπορικής εταιρείας δεν μπορεί να απαιτήσει θέση σε πτήση που είναι πλήρης, έτσι και ένα ξενοδοχείο δεν μπορεί να προσφέρει υπηρεσίες πέρα από τις δυνατότητές του εις βάρος των πελατών του.
Και κάπου εδώ γεννιέται η απορία μου.
Γιατί η άρνηση αποδοχής ενός κανόνα μετατρέπεται τόσο συχνά σε προσωπική αντιπαράθεση; Από πού πηγάζει αυτή η ανάγκη να θεωρούμε ότι η εξαίρεση πρέπει να γίνει για εμάς; Είναι θέμα εγωισμού; Είναι αίσθημα δικαιωματισμού; Είναι δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς και στους κανόνες; Είναι κοινωνικό ή πολιτισμικό φαινόμενο;
Δεν έχω την απάντηση.
Γι’ αυτό και πιστεύω πως εδώ ίσως χρειάζονται περισσότερο οι κοινωνιολόγοι και οι ψυχολόγοι παρά οι ξενοδόχοι για να εξηγήσουν το φαινόμενο.
Κάποιες φορές δεν χρειάζεται καν να δοκιμάσεις οτιδήποτε για να καταλάβεις πως βρίσκεσαι σε έναν ξεχωριστό γαστρονομικό και όχι μόνο, προορισμό. Αρκεί να καθίσεις, να
Η γαστρονομία δεν είναι ένας δρόμος που τελειώνει όταν ένας σεφ αποκτήσει εμπειρία, δημιουργήσει το δικό του εστιατόριο ή αποκτήσει μια καλή φήμη. Είναι ένας
Σαν ξεκινήσεις τη βόλτα σου στους στρωμένους με πέτρα, γραφικούς δρόμους της παλιάς πόλης του Gdańsk, στη σκιά της συγκλονιστικής Basilica Mariacka, σίγουρα θα πέσει
Το βλέπουμε σχεδόν σε κάθε ράφι. Μαύρη σοκολάτα που γράφει με μεγάλα γράμματα 70% κακάο. Και κάπου εδώ αρχίζει η παρεξήγηση: σημαίνει άραγε ότι το
Υπάρχουν φεστιβάλ που απλώς επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Και υπάρχουν εκείνα που, με το πέρασμα του χρόνου, γίνονται κομμάτι της ίδιας της πολιτιστικής ταυτότητας ενός τόπου.