
Είμαι στο τμήμα ανθρώπινου δυναμικού (HR) μεγάλης επιχείρησης στην Κύπρο και πραγματικά βιώνω τραγελαφικές καταστάσεις. Κάναμε interview για πρόσληψη σε 28χρονο και σε δυο μέρες τηλεφώνησε η μητέρα του, με ζήτησε και με ρώτησε πώς πήγε ο γιος της στη συνέντευξη και ότι θα βγω κερδισμένη αν τον προσλάβω. Χθες σε συνέντευξη, κοπέλα στα 25, που μόλις τελείωσε Διοίκηση Επιχειρήσεων, με ρώτησε αν έχει πιθανότητα σε κανένα εξάμηνο ή χρόνο να κατέχει μια από τις διευθυντικές θέσεις της επιχείρησής μας. Τραγελαφικό και το περιστατικό του προηγούμενου μήνα, όταν πατέρας μας τηλεφώνησε – όχι ο γιος – για να διαμαρτυρηθεί που προσλάβαμε άλλο εκτός από τον 30χρονο γιο του. Κάτι πάει χ σε αυτό τον τόπο. Δεν αφήνουμε τα παιδιά μας νομίζω να ωριμάσουν και τα νταντεύουμε μέχρι τα γεράματά μας. Αυτό όμως δημιουργεί, ΜΗ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥΣ ανθρώπους. Ως τμηματάρχης όμως στο H.R έχω καθήκον να προσλαμβάνω τους ΥΠΕΥΘΥΝΟΥΣ συνεργάτες μας.
Πείτε μας την άποψη σας στα comments:



Είμαι Βρετανός, παντρεμένος με Κύπρια, και μετά από τρία χρόνια καταφέραμε επιτέλους να έρθουμε διακοπές στην Κύπρο με την οικογένειά μας. Περιμέναμε ήλιο, φαγητό, φιλοξενία

Η πρώτη εμπειρία, ομολογουμένως, ξεκινά πριν καν καθίσεις στο τραπέζι. Αν ανέβεις από την πλευρά του Κόλπου των Κοραλλιών, η θέα ανοίγεται γενναιόδωρα μπροστά σου:

Τα Τρία Γουρουνάκια, όχι αυτά του αγαπημένου σου παραμυθιού, μα το αγαπημένο σουβλατζίδικο και ταβερνείο της Πάφου, δε θέλουν ιδιαίτερες συστάσεις. Μια απλή υπενθύμιση για
