Καλά εγώ στο cafe θα πιάνω, με βάση τη νέα οδηγία της Ε.Ε, τα βρόμικα ποτήρια του καθενός και θα του κάνω μέσα τον καφέ του;

Εργάζομαι εδώ και αρκετά χρόνια ως barista και διάβασα με ενδιαφέρον για τη νέα υποχρέωση – από τον Φεβρουάριο του 2027, αν δεν κάνω λάθος – των επιχειρήσεων εστίασης και των καφετεριών να δέχονται τα επαναχρησιμοποιούμενα ποτήρια που φέρνουν οι πελάτες τους για τα ροφήματα take-away.
 
Κατανοώ απόλυτα την ανάγκη να μειωθούν τα απορρίμματα και να προστατευθεί το περιβάλλον. Όμως, ως άνθρωπος που βρίσκεται καθημερινά πίσω από τον πάγκο και έρχεται σε επαφή με δεκάδες πελάτες και εκατοντάδες ροφήματα, δεν μπορώ να κρύψω τον προβληματισμό μου για το θέμα της υγιεινής και της ασφάλειας των τροφίμων.
 
Πώς μπορώ να γνωρίζω αν το ποτήρι που μου φέρνει κάποιος είναι πραγματικά καθαρό; Πώς μπορώ να ξέρω αν λίγο πριν το κρατούσε ενώ ήταν άρρωστος, αν έβηχε πάνω του ή αν το είχε ακουμπήσει σε ακατάλληλες επιφάνειες; Και αν χρειαστεί να βάλω μέσα στο δοχείο τον αναδευτήρα ή άλλο εξοπλισμό για να ετοιμάσω το ρόφημα, ποιος μου εγγυάται ότι δεν δημιουργείται κίνδυνος μεταφοράς μικροβίων;
 
Ακούω ότι η λύση θα είναι να τοποθετεί ο πελάτης το ποτήρι του πάνω σε έναν δίσκο ώστε να αποφεύγεται η άμεση επαφή. Όμως στην πράξη, ειδικά σε ροφήματα όπως ο φραπές ή άλλα παγωμένα ροφήματα που απαιτούν ανάδευση ή συγκεκριμένο χειρισμό, η επαφή με το δοχείο είναι δύσκολο να αποφευχθεί εντελώς.
 
Φοβάμαι επίσης ότι οι εργαζόμενοι θα βρεθούν στη δύσκολη θέση να απολογούνται συνεχώς σε πελάτες που θα τους ζητούν να πλένουν ξανά τα χέρια τους ή να απολυμαίνουν εκ νέου τα μηχανήματα κάθε φορά που χρησιμοποιείται προσωπικό δοχείο. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει εντάσεις αλλά και σύγχυση σχετικά με το ποια είναι η ευθύνη του πελάτη και ποια της επιχείρησης.
 
Ίσως πριν εφαρμοστεί πλήρως το μέτρο να χρειάζονται πιο ξεκάθαρες οδηγίες και συγκεκριμένα πρωτόκολλα για τις διαφορετικές κατηγορίες ροφημάτων και τον εξοπλισμό που χρησιμοποιείται στην παρασκευή τους.
 
Ως επαγγελματίας του χώρου θέλω και το περιβάλλον να προστατεύεται και οι πελάτες να εξυπηρετούνται σωστά. Θέλω όμως εξίσου να νιώθω σιγουριά ότι μπορώ να κάνω τη δουλειά μου χωρίς αμφιβολίες για την υγιεινή και την ασφάλεια της διαδικασίας.

Share:

Facebook
Twitter
Pinterest
LinkedIn
On Key

Related Posts

White Marlin – Sopot. Εκεί όπου η θάλασσα, το συγκλονιστικό τοπίο και η γαστρονομία γίνονται ένα – Gault & Millau (Also in English)

Κάποιες φορές δεν χρειάζεται καν να δοκιμάσεις οτιδήποτε για να καταλάβεις πως βρίσκεσαι σε έναν ξεχωριστό γαστρονομικό και όχι μόνο, προορισμό. Αρκεί να καθίσεις, να

Piwna 47. Εκεί όπου η πολωνική γαστρονομία αποκτά σύγχρονη ταυτότητα, με φόντο την παλιά πόλη του Gdańsk – Michelin Guide Restaurant (Also in English)

Σαν ξεκινήσεις τη βόλτα σου στους στρωμένους με πέτρα, γραφικούς δρόμους της παλιάς πόλης του Gdańsk, στη σκιά της συγκλονιστικής Basilica Mariacka, σίγουρα θα πέσει

47ο Φεστιβάλ Διονύσια: Το Στρουμπί της Πάφου γίνεται ξανά η σκηνή μιας μεγάλης ελληνικής μουσικής βραδιάς

Υπάρχουν φεστιβάλ που απλώς επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Και υπάρχουν εκείνα που, με το πέρασμα του χρόνου, γίνονται κομμάτι της ίδιας της πολιτιστικής ταυτότητας ενός τόπου.