Μήπως ο ίδιος εστιάτορας έπρεπε να απαγορεύει την είσοδό τους;

Πήγαμε για μεζέδες σε γνωστή ταβέρνα – εστιατόριο στην παραλιακή Λάρνακα και κυριολεκτικά έσπασαν τα νεύρα μας. Κάτσαμε στην βεράντα του εστιατόριου με την οικογένεια μου και κάθε 10 λεπτά έπρεπε να λέμε “ευχαριστώ πολύ, δε θέλουμε” στους μικροπωλητές που έμπαιναν ανενόχλητοι μέσα για να μας πουλήσουν ότι μπορεί να φανταστεί κάποιος.

 

Λαχειοπώλης που διαφήμιζε ότι όλα τα λαχεία του κερδίζουν, μια κυρία που έβαζε στα τραπέζια μας φαναράκια λέιζερ και μπρελόκ και ερχόταν σε λίγο να εισπράξει και μια άλλη κυρία που πουλούσε γλυκά του κουταλιού “σπιθκιάσιμα και όχι σαν αυτά των υπεραγορών”, όπως διακήρυττε περνώντας από τα τραπέζια.

 

Όλα τα ζήσαμε, αλλά να μου βάλουν μπροστά στα μούτρα μου καζαντί να τραβήσω την μπίλια με βραβείο φιστούτζια, χαλεπιανά, μπουλουκάκια Power Ranger και Frozen και δεν ξέρω τι άλλο, δεν το περίμενα ποτέ. Ο ιδιοκτήτης που τον ξέρουμε, σφύριζε αδιάφορα και εμείς φεύγοντας ρίξαμε πίσω μας μαύρη πέτρα. Δικιά του, ολόδικιά του η ευθύνη να μας προστατέψει και να διαφυλάξει την ηρεμία μας. Μα πού ζούμε;;