Στο εστιατόριο που εργοδότηθηκα πριν 6 μήνες, τα πάντα λειτουργούν αντίστροφα. Πρώτα απ’ όλα υπάρχει σεβασμός στο πρόσωπό μας…

Αχ βρε αφεντικό! Να ‘ταν κι άλλοι σαν εσένα. Τόσα χρόνια, νόμιζα ό,τι όλα τα αφεντικά, το μόνο που ξέρουν είναι να ζητούν. Πιο πολλές ώρες εργασίας, πιο έντονη εργασία, πιο πολύ όγκο και αμοιβές, όχι αντίστοιχες με αυτά που προσφέρουμε. 

Στο εστιατόριο που εργοδότηθηκα πριν 6 μήνες, τα πάντα λειτουργούν αντίστροφα. Πρώτα απ’ όλα υπάρχει σεβασμός στο πρόσωπό μας. Απαγορεύεται σε οποιοδήποτε να μας αποκαλέσει, υπάλληλο, αλλιώς θα ακούσει παρατήρηση. Είμαστε όλοι, υψηλόβαθμοι και χαμηλόβαθμοι, ίσοι για αυτό χρησιμοποιούν παντού την έκφραση “συνάδελφος” ή “συνεργάτης” ή η κυρία Μαρία, ο κύριος Δημήτρης… 

Μια φορά το μήνα εκπαιδευόμαστε δωρεάν σε όποια πτυχή του εστιατορίου επιθυμούμε. Τραπεζοκομία, κρασί, γνωριμία με τα spirits, βασικές γνώσεις για μαγειρική…. Βραβείο κάθε μήνα για τον συνάδελφο σε κάθε πόστο που επέδειξε πρόοδο, επαγγελματισμό και συναδελφικότητα με βάση κριτήρια που μου έδωσαν από την πρώτη μέρα. 

Τέλη του μήνα, βραβεύτηκα εγώ με ένα χρηματικό ποσό και δωρεάν δείπνο για δυο. Όταν ο σύζυγός μου μπήκε στο νοσοκομείο για μια μικροεπέμβαση, η πρώτη γλάστρα που έφτασε στην κλινική, ήταν από τη διεύθυνση του εστιατορίου. Χίλια ευχαριστώ. Μακάρι το φωτεινό σας παράδειγμα να φωτίσει κι άλλους εργοδότες. Όλοι χρειάζονται λίγη ανθρωπιά και αναγνώριση στη ζωή τους.

Πείτε μας την άποψη σας στα comments: