Guernica του Πάμπλο Πικάσο. Υποκλιθήκαμε ξανά μπροστά από το ασύλληπτης αξίας, αντιπολεμικό έργο του Πάμπλο Πικάσο

Εθνικό Μουσείο Τέχνης Βασίλισσα Σοφία, άλλως, Reina Sofia Museum στη Μαδρίτη. Κυριακή, γύρω στις 13.00 κι οι απανταχού φιλότεχνοι στέκονται υπομονετικά ουρά για να εισέλθουν σε ένα από τα καλύτερα μουσεία του κόσμου. Pablo Picasso, Salvador Dali, Joan Miro και Angeles Santos, μόνο μερικά από τα πολλά ονόματα των παγκοσμίου εμβέλειας Ισπανών καλλιτεχνών, που τα έργα τους λάμπουν αυτούσια στους τοίχους του γνωστού μουσείου που φιλοξενεί πάνω από 18000 έργα, κυρίως του 20ου αιώνα.

Κυρίαρχη θέση, πόλο έλξης και κεντρική θέση κατέχει φυσικά η Guernica (Γκερνίκα) η οποία και σε αυτή μας την επίσκεψη κέρδισε την προσοχή ολονών, με κάποιους δε εξ’ αυτών που έχουν βαθύτερα συνειδητοποιήσει το νόημά της, να υποκλίνονται, αλλά και να δακρύζουν.

Το μυθικό, μεγάλων διαστάσεων έργο (3.5m X 7.8m) αποτυπώνει με γλαφυρό τρόπο και μόνο με μαυρόασπρους τόνους τη θηριωδία του πολέμου, όπως αυτή εξελίκτηκε μετά τον σφοδρό βομβαρδισμό στις 26 Απριλίου του 1937 της ισπανικής πόλης Γκουέρνικα που βρίσκεται στην επαρχία Μπισκάγια στη βόρεια Ισπανία, 30 χιλιόμετρα περίπου ανατολικά του Μπιλμπάο.

Η θηριωδία έχει αποδωθεί στους Ισπανούς Εθνικιστές του Φράνκο που μετά από ένα δίωρο βομβαρδισμό στην αγορά της πόλης, σκότωσαν περίπου 1600 αθώους πολίτες, καταστρέφοντας μάλιστα και το ένα τρίτο της πόλης.

Το όλο σκηνικό ενέπνευσε τον διορισμένο τότε ως διευθυντή του Μουσείου Prado, κορυφαίο καλλιτέχνη Πάμπλο Πικάσο, ο οποίος αποτύπωσε στον καμβά του το όλο σκηνικό, με βασικούς χαρακτήρες ένα άλογο που συμβολίζει τον απλό λαό, ένα ταύρο ως τον πόλεμο και μια γυναίκα με μια λάμπα, που αποτελεί και τη μόνη φωτεινή αχτίδα και τη μόνη ελπίδα στο όλο ζοφερό σκηνικό με τους ανθρώπους που υποφέρουν.

Ένας διαχρονικός πίνακας, που όλοι σαν βρεθούμε στη Μαδρίτη οφείλουμε να σταματήσουμε μπροστά του, ελπίζοντας ότι τα αντιπολεμικά μηνύματά του θα φτάσουν όσο το δυνατό πιο μακρυά.