Τον περασμένο Γενάρη, ένας από τους παλιούς μου σερβιτόρους, μου είπε ότι θα αποχωρήσει λόγω του ότι είχε καλύτερη προσφορά από άλλο εστιατόριο της πρωτεύουσας. Μου είπε ότι του πρόσφεραν €250 περισσότερα. Δεν μπορούσα να ανταποκριθώ σε αυτό το ποσό γιατί θα έπρεπε να δώσω αύξηση και στα άλλα μου παιδιά – έτσι τα ονομάζω – και τον αποδέσμευσα. Πριν μια βδομάδα, κτυπά το τηλέφωνο και ήταν εκείνος. Θέλει να επιστρέψει πίσω με τον παλιό μισθό. Όταν τον ρώτησα γιατί, μου είπε ότι δεν μπορεί να δουλέψει κάτω από δικτατορικές συνθήκες. Κατάπινε κάμποσα όλη την περίοδο που ήταν εκεί, αλλά το ποτήρι ξεχείλισε. Συνάδελφοι, τι θα κάνατε στη θέση μου; Θα τον επαναπροσλαμβάνατε;
Πείτε μας την άποψη σας στα comments:
Σαν ξεκινήσεις τη βόλτα σου στους στρωμένους με πέτρα, γραφικούς δρόμους της παλιάς πόλης του Gdańsk, στη σκιά της συγκλονιστικής Basilica Mariacka, σίγουρα θα πέσει
Το βλέπουμε σχεδόν σε κάθε ράφι. Μαύρη σοκολάτα που γράφει με μεγάλα γράμματα 70% κακάο. Και κάπου εδώ αρχίζει η παρεξήγηση: σημαίνει άραγε ότι το
Υπάρχουν φεστιβάλ που απλώς επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Και υπάρχουν εκείνα που, με το πέρασμα του χρόνου, γίνονται κομμάτι της ίδιας της πολιτιστικής ταυτότητας ενός τόπου.
Δεν είναι εύκολο να επιστρέφεις σε ένα εστιατόριο που ήδη θεωρείς από τα καλύτερα του νησιού. Ο βασικός λόγος;;;; Οι προσδοκίες ανεβαίνουν. Και πολλές φορές
Αύριο το βράδυ, 12 Αυγούστου, ο ουρανός έχει τη δική του παράσταση. Οι Περσείδες, μία από τις πιο εντυπωσιακές βροχές διαττόντων του καλοκαιριού, φτάνουν στην κορύφωσή τους