Δουλεύω σε μπαρ εστιατορίου της πρωτεύουσας και το βράδυ του Σαββάτου είχα να διαχειριστώ ένα περιστατικό που ούτε και το αφεντικό μπορούσε να βοηθήσει, ούτε κανένας. Ένας καλοντυμένος κύριος κάθισε σε ένα από τα στουλ του μπαρ και παρήγγειλε σε διάστημα 45 λεπτών 4 ποτήρια ουίσκι. Όταν ήπιε και το τέταρτο, η συμπεριφορά του άλλαξε παντελώς. Μια γελούσε χωρίς λόγο, μια θύμωνε, δεν μπορούσε να εστιάσει τα μάτια του πάνω μου, μα ευτυχώς ήταν κόσμιος χωρίς να ενοχλεί και να φωνάζει. Ήμουν σίγουρος, πέραν πάσης αμβιβολίας, ότι μέθυσε. Ενώ εξυπηρετούσα άλλο πελάτη, μου γνέφει και μου λέει χαμηλόφωνα: Άλλο ένα παιδί μου. Πήγα πίσω, τηλεφώνησα του αφεντικού, ήρθε κι αυτός, κάθισε διακριτικά δίπλα του, ως πελάτης, τον έπιασε κουβέντα και πρότεινε στο αφεντικό να του κεράσει κι αυτουνού ένα ουίσκι. Το sms που πήρα από το αφεντικό εκείνη τη στιγμή ήταν “…. ότι κάνουμε είναι λάθος”. Χωρίς πολλή σκέψη του είπα ότι αν θα οδηγήσετε κύριε καλύτερα μείνετε ως εδώ, γιατί με ενημέρωσαν ότι 200m από μας κάνουν alcotest. Ευτυχώς το έχαψε. Αν δεν όμως…; Συνάδελφοι και αγαπητοί ιδιοκτήτες χώρων αναψυχής, πώς το χειρίζεστε εσείς;
Πείτε μας την άποψη σας στα comments:
Κάποιες φορές δεν χρειάζεται καν να δοκιμάσεις οτιδήποτε για να καταλάβεις πως βρίσκεσαι σε έναν ξεχωριστό γαστρονομικό και όχι μόνο, προορισμό. Αρκεί να καθίσεις, να
Η γαστρονομία δεν είναι ένας δρόμος που τελειώνει όταν ένας σεφ αποκτήσει εμπειρία, δημιουργήσει το δικό του εστιατόριο ή αποκτήσει μια καλή φήμη. Είναι ένας
Σαν ξεκινήσεις τη βόλτα σου στους στρωμένους με πέτρα, γραφικούς δρόμους της παλιάς πόλης του Gdańsk, στη σκιά της συγκλονιστικής Basilica Mariacka, σίγουρα θα πέσει
Το βλέπουμε σχεδόν σε κάθε ράφι. Μαύρη σοκολάτα που γράφει με μεγάλα γράμματα 70% κακάο. Και κάπου εδώ αρχίζει η παρεξήγηση: σημαίνει άραγε ότι το
Υπάρχουν φεστιβάλ που απλώς επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Και υπάρχουν εκείνα που, με το πέρασμα του χρόνου, γίνονται κομμάτι της ίδιας της πολιτιστικής ταυτότητας ενός τόπου.