Είμαι εστιάτορας εδώ και αρκετά χρόνια. Έχω δει χιλιάδες ζευγάρια να περνούν από τα τραπέζια του εστιατορίου μας. Έχω δει προτάσεις γάμου, γενέθλια, επετείους, δάκρυα χαράς, συμφιλιώσεις, ακόμα και χωρισμούς. Αυτό όμως που έζησα πριν από λίγες ημέρες με έκανε να αναρωτηθώ για πολλά πράγματα που δεν μπορώ πια να εξηγήσω.
Μέσω της πλατφόρμας κρατήσεων λάβαμε μια κράτηση από μια κυρία, η οποία μας παρακάλεσε να της ετοιμάσουμε ένα ρομαντικό τραπέζι, κατά προτίμηση με καναπέ και δίπλα στο παράθυρο, γιατί θα γιόρταζε με το έτερόν της ήμισυ την επέτειό τους. Δεν διευκρίνιζε αν ήταν επέτειος γάμου, γνωριμίας ή αρραβώνα. Δεν είχε σημασία.
Για εμάς ήταν μια ξεχωριστή περίσταση.
Δώσαμε στο ζευγάρι ένα από τα καλύτερα τραπέζια του εστιατορίου. Στο καθημερινό briefing ενημερώσαμε όλο το προσωπικό ότι πρόκειται για επέτειο, ώστε στο τέλος να τους προσφέρουμε ένα γλυκό ως μικρή έκπληξη.
Όταν έφτασαν, καθίσαμε με χαρά να τους υποδεχθούμε.
Μόλις όμως κάθισαν, και οι δύο έβγαλαν σχεδόν ταυτόχρονα τα κινητά τους τηλέφωνα.
Τους δώσαμε τα μενού, σχεδόν… ξυπνώντας τους από τις οθόνες τους.
Πήγαμε για παραγγελία. Δεν ήταν έτοιμοι.
Ξαναπήγαμε λίγα λεπτά αργότερα. Πάλι όχι.
Τελικά, περίπου ένα τέταρτο μετά, παρήγγειλαν χωρίς σχεδόν να αφήσουν τα κινητά από τα χέρια τους.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του δείπνου, τα τηλέφωνα παρέμειναν πάνω στο τραπέζι. Κάποια στιγμή τα στήριξαν ακόμη και στο βάζο με τα λουλούδια, ώστε να συνεχίσουν να βλέπουν ο καθένας το δικό του περιεχόμενο ενώ έτρωγαν.
Έμειναν μαζί περισσότερο από μία ώρα.
Δεν θυμάμαι να αντάλλαξαν περισσότερες από δύο ή τρεις κουβέντες.
Δεν έδειχναν θυμωμένοι.
Δεν έδειχναν να έχουν μαλώσει.
Απλώς… δεν επικοινωνούσαν.
Και τότε κατάλαβα πως το περιστατικό αυτό δεν ήταν η εξαίρεση.
Είναι πλέον ο κανόνας.
Το βλέπουμε καθημερινά. Ζευγάρια που βγαίνουν για φαγητό χωρίς να κοιτάζονται στα μάτια. Οικογένειες όπου ο πατέρας κοιτάζει το κινητό του, η μητέρα το δικό της και κάθε παιδί τη δική του οθόνη. Το τραπέζι, που κάποτε ήταν χώρος συζήτησης, γέλιου και ανταλλαγής εμπειριών, μοιάζει πλέον με αίθουσα αναμονής, όπου απλώς τρώμε δίπλα-δίπλα.
Δεν γράφω αυτή την επιστολή για να κρίνω κανέναν.
Γράφω γιατί πραγματικά ανησυχώ.
Αναρωτιέμαι αν έχουμε αντιληφθεί πόσο γρήγορα αλλάζουν οι ανθρώπινες σχέσεις. Αν έχουμε καταλάβει ότι η τεχνολογία, ενώ μας έφερε πιο κοντά με ανθρώπους χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, ίσως μας απομακρύνει από εκείνους που κάθονται ακριβώς απέναντί μας.
Μήπως έχει έρθει η ώρα να ανοίξει σοβαρά αυτή η συζήτηση;
Μήπως τα αρμόδια υπουργεία Υγείας, Παιδείας και Πολιτισμού, αλλά και όλοι οι κοινωνικοί φορείς, πρέπει να ξεκινήσουν εκστρατείες ενημέρωσης για τη σωστή χρήση της τεχνολογίας και τις επιπτώσεις της στις ανθρώπινες σχέσεις;
Δεν μιλάμε πλέον για μια απλή συνήθεια.
Μιλάμε για έναν τρόπο ζωής που αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αγαπάμε, μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, επικοινωνούμε και τελικά συνυπάρχουμε.
Ίσως το πιο ρομαντικό τραπέζι να μην χρειάζεται θέα, λουλούδια ή κεριά.
Ίσως να χρειάζεται μόνο δύο ανθρώπους που θα αφήσουν για μία ώρα τα κινητά στην άκρη και θα θυμηθούν γιατί επέλεξαν να βγουν μαζί.
