Γράφω σήμερα εκ μέρους του εαυτού μου αλλά και ολόκληρης της παρέας μου — μιας παρέας που μέχρι χθες ήταν υγιέστατη, χαμογελαστή και έτοιμη για κρασάκι και cheese platter, και σήμερα κυκλοφορεί με θερμαντικές αλοιφές, ζελέ πάγου και βλέμματα πόνου.
Χθες λοιπόν βρεθήκαμε σε ένα bar-restaurant της πρωτεύουσας. Όλα τέλεια: ωραία ατμόσφαιρα, ζεστούλα, κρασί στο ποτήρι, τυράκια στο τραπέζι… μέχρι που πέρασαν τα πρώτα 5 λεπτά στις καρέκλες – τύπου στουλ –
ή μάλλον… τα όργανα βασανισμού μας.
Καθίσαμε.
Σηκωθήκαμε.
Αλλάξαμε στάση, κλίση σώματος, θέση.
Κάτσαμε πιο μέσα.
Κάτσαμε πιο έξω.
Τίποτα. Καμία σωτηρία.Όπως κι ας καθόμασταν στην άβολη και με μικροσκοπική πλάτη, καρέκλα, δεν βολευόμασταν.
Σε 45 λεπτά είχαμε πιει μόλις ένα ποτηράκι κρασί και φύγαμε στο πιτς φυτίλι — όχι από αγένεια, αλλά από φόβο μήπως καταλήξουμε να κλείνουμε ραντεβού με χειροπράκτες, βελονιστές και φυσιοθεραπευτές.
Εγώ προσωπικά ακόμα πονάω… αλλά πού θα πάει, θα μου περάσει.
Από το μαγαζί όμως; Δεν θα ξαναπεράσω αν δεν αλλάξουν καθίσματα. Γιατί το καλό φαγητό και το ωραίο κρασί είναι απόλαυση — αλλά μόνο όταν τα απολαμβάνεις καθισμένος και όχι… υποφέροντας.
Με χιούμορ, πόνο στη μέση αλλά αγάπη για την καλή έξοδο,
Ένας πονεμένος (πλέον) θαμώνας
Στου Δεκέμβρη τις εννιά, άλλως December 9, στην καρδιά της γραφικότατης κοινότητας Αγίας Άννας Λάρνακας, η ιταλική κουζίνα βρήκε το σπιτικό της. Φώλιασε αγάλι αγάλι,
Η Πάφος ετοιμάζεται να υποδεχθεί δύο από τις πιο ξεχωριστές παρουσίες του ελληνικού τραγουδιού, σε μια συναυλία που υπόσχεται μια βραδιά γεμάτη αγαπημένες μελωδίες, δυνατές
Σήμερα είπα να κάνω μια απλή στάση για καφέ σε ένα από τα πιο γνωστά και παλιά καφέ της πρωτεύουσας. Ένα από εκείνα που θεωρείς
Παρασκευή βραδάκι, το Κρίταμο Μεζεδοτεχνείο να σφύζει από ζωή, μα περισσότερο από ανθρώπους που απολαμβάνουν, μοιράζονται, τσιμπολογούν και σηκώνουν τα ποτήρια τους στην παρέα. Εμείς,
Πόσο κοστίζει πραγματικά η ζωή σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα; Και, κυρίως, πόσα από όσα κερδίζεις σου μένουν όταν πληρώσεις το ενοίκιο, το supermarket, τις μετακινήσεις