
Πρόσφατα είχα την ευκαιρία να φιλοξενήσω εκπροσώπους διαφόρων εταιρειών από την Ευρώπη σε μια γνωστή ταβέρνα του νησιού μας, η οποία στην ιστοσελίδα της και στα ΜΚΔ αυτοπροσδιορίζεται ως “Παραδοσιακή κυπριακή ταβέρνα”.
Θέλοντας να δώσω στους φιλοξενούμενούς μου μια αυθεντική εικόνα της κυπριακής φιλοξενίας και γαστρονομίας, επέλεξα χωρίς δεύτερη σκέψη τον παραδοσιακό κυπριακό μεζέ. Πίστευα ότι μέσα από αυτόν θα γνώριζαν τις γεύσεις, τα αρώματα και την κουλτούρα του τόπου μας.
Η απογοήτευσή μου, όμως, ήταν μεγάλη όταν διαπίστωσα ότι στον “παραδοσιακό” αυτό μεζέ είχαν βρει θέση γεύσεις και υλικά που περισσότερο παρέπεμπαν σε άλλες γαστρονομικές κουλτούρες παρά στην κυπριακή παράδοση. Χοιρινά κοκαλάκια μαριναρισμένα με Worcestershire sauce, βαλσάμικο ξύδι σε διάφορα πιάτα, χυμός ανανά στη μαρινάδα του κοτόπουλου, φλογέρες τυριού με την προσθήκη blue cheese, αρνίσια παϊδάκια μαριναρισμένα με λευκό κρασί και όχι μόνο.
Δεν έχω απολύτως καμία αντίρρηση στη δημιουργικότητα, στον πειραματισμό ή στη σύγχρονη γαστρονομική προσέγγιση. Αντιθέτως, θεωρώ ότι η κυπριακή κουζίνα μπορεί να εξελίσσεται και να εμπνέεται από νέες ιδέες.
Θα αποδεχόμουν με χαρά αυτή τη δημιουργική πνοή αν η ταβέρνα αυτοπροσδιοριζόταν ως “σύγχρονη κυπριακή κουζίνα”, “πειραγμένη κυπριακή κουζίνα” ή ακόμη και ως “κυπριακή fusion κουζίνα”. Όταν όμως κάποιος επικαλείται ένα τόσο σημαντικό και βαρύ όνομα όπως αυτό της “Παραδοσιακής κυπριακής ταβέρνας, θεωρώ ότι έχει και την ευθύνη να σέβεται την παράδοση του τόπου και να παραμένει πιστός στις βασικές της αρχές.
Η παράδοση ασφαλώς δεν σημαίνει στασιμότητα. Σημαίνει όμως ειλικρίνεια απέναντι σε αυτό που παρουσιάζουμε και ιδιαίτερα απέναντι στους επισκέπτες που επιθυμούν να γνωρίσουν την αυθεντική κυπριακή γαστρονομία.
Ίσως τελικά το ερώτημα να μην είναι αν η κουζίνα μας πρέπει να εξελίσσεται. Το ερώτημα είναι αν μπορούμε να ονομάζουμε τα πάντα “παραδοσιακά”, ακόμη κι όταν έχουν απομακρυνθεί αισθητά από την ίδια την παράδοση που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν.

Το Vino Cultura γιόρτασε 20 χρόνια με γεύμα γνωριμίας στο Crosta Nostra, με επίτιμο προσκεκλημένο τον Mario Piccini, CEO της ιστορικής οινοποιίας Piccini 1882.

Ένας εστιάτορας απαντά σε όσους παραπονιούνται για τις τιμές: από τις ίδιες υπεραγορές ψωνίζουμε κι εμείς, με ακριβότερο ρεύμα, υγραέριο και μισθούς.

Δοκιμάσαμε πρώτοι το LITRONDI Early Harvest του Ελαιοτριβείου Αναλιόντα: ένα φρέσκο, πράσινο αγουρέλαιο με εντυπωσιακή αρωματική ένταση και χαρακτήρα.

Από τις 28 Νοεμβρίου και κάθε Σαββατοκύριακο μέχρι τις 3 Ιανουαρίου, το Winter Wonderland at Κτήμα Χατζηκώστα επιστρέφει στην Ευρύχου για δεύτερη χρονιά.

Το «Maestro» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη επιστρέφει με τον τέταρτο και τελευταίο κύκλο του, έξι μεγάλα επεισόδια, νέους χαρακτήρες και πρεμιέρα πρώτα στο Netflix.
