Τον Οκτώβρη, θεού θέλοντος ανοίγουμε στη Λευκωσία ένα εστιατόριο μεσογειακής κουζίνας και διαπιστώνουμε ότι, όσες προσπάθειες κι αν έχουμε κάνει και οι 3 συνέταιροι και παρόλες τις διασυνδέσεις που έχουμε, δεν βρίσκουμε προσωπικό, ούτε για το σέρβις, ούτε για την κουζίνα. Είναι πραγματικά απογοητευτικό αυτό που συμβαίνει και δεν ξέρω τι φταίει, ιδίως μετά την επέλαση του κορωνοϊού. Μήπως θα καταλήξουμε τα επόμενα χρόνια σε self service εστιατόρια ή σε εστιατόρια που θα μας μαγειρεύουν ρομπότ και μας σερβίρουν ρομπότ;
Πείτε μας την άποψη σας στα comments:
Σαν ξεκινήσεις τη βόλτα σου στους στρωμένους με πέτρα, γραφικούς δρόμους της παλιάς πόλης του Gdańsk, στη σκιά της συγκλονιστικής Basilica Mariacka, σίγουρα θα πέσει
Το βλέπουμε σχεδόν σε κάθε ράφι. Μαύρη σοκολάτα που γράφει με μεγάλα γράμματα 70% κακάο. Και κάπου εδώ αρχίζει η παρεξήγηση: σημαίνει άραγε ότι το
Υπάρχουν φεστιβάλ που απλώς επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Και υπάρχουν εκείνα που, με το πέρασμα του χρόνου, γίνονται κομμάτι της ίδιας της πολιτιστικής ταυτότητας ενός τόπου.
Δεν είναι εύκολο να επιστρέφεις σε ένα εστιατόριο που ήδη θεωρείς από τα καλύτερα του νησιού. Ο βασικός λόγος;;;; Οι προσδοκίες ανεβαίνουν. Και πολλές φορές
Αύριο το βράδυ, 12 Αυγούστου, ο ουρανός έχει τη δική του παράσταση. Οι Περσείδες, μία από τις πιο εντυπωσιακές βροχές διαττόντων του καλοκαιριού, φτάνουν στην κορύφωσή τους