Φάγαμε ελληνική σαλάτα στην Πλάκα και πάθαμε την πλάκα μας. Την τρώμε στην Κύπρο και διερωτόμαστε…

Λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων ταξιδεύω στην Ελλάδα αρκετά συχνά. Άλλοτε για δυο μέρες, άλλοτε για μια εβδομάδα. Και επειδή ταξιδεύω πολύ, τρώω αρκετά συχνά έξω· μα όπου κι αν καθίσω να φάω – από ταβερνάκι σε στενό της Πλάκας μέχρι μοντέρνο εστιατόριο στο Κολωνάκι – ξεκινώ σχεδόν πάντα με μια ελληνική σαλάτα.

Δεν ξέρω αν είναι συνήθεια ή αδυναμία. Μάλλον και τα δύο.

Και κάθε φορά συμβαίνει το ίδιο πράγμα. Έρχεται στο τραπέζι ένα πιάτο που μοσχοβολά. Η ντομάτα έχει άρωμα, όχι απλώς χρώμα. Το ελαιόλαδο μυρίζει φρέσκο και ζωντανό. Το αγγούρι τραγανό, η ρίγανη διακριτική, οι ελιές γεμάτες γεύση, η φέτα άλλο πράμα. Μια απλότητα που όμως έχει γεύση, φρεσκάδα και χαρακτήρα.

Την τρως και λες: “Να μια σαλάτα ΕΛΛΗΝΙΚΗ”.

Το παράδοξο αρχίζει όταν επιστρέφω στην Κύπρο.

Γιατί εδώ, σε μια χώρα που αγαπά το καλό φαγητό και που διαθέτει εξαιρετικά εστιατόρια, η ελληνική σαλάτα μοιάζει συχνά… σαν να χάθηκε κάπου στη διαδρομή.

Έχω καθίσει σε πολύ καλά μαγαζιά στη Λευκωσία, στη Λεμεσό, στην Πάφο. Έχω ακούσει τις γνωστές διαβεβαιώσεις:
“Οι ντομάτες είναι από το περιβόλι του τάδε”.
“Το ελαιόλαδο είναι από τον ελαιώνα του θείου Κώστα”.
“Τα λαχανικά μας είναι ολόφρεσκα”.

Κι όμως, όταν φτάνει η σαλάτα στο τραπέζι, κάτι λείπει.

Η ντομάτα δεν μυρίζει. Το ελαιόλαδο δεν τραγουδά. Η σαλάτα υπάρχει, αλλά δεν… ζει.

Και τότε μου γεννιέται μια απλή απορία:
Πώς γίνεται ένα τόσο απλό πιάτο να είναι τόσο διαφορετικό;

Δεν μιλάμε για μια περίπλοκη γαλλική συνταγή με δέκα τεχνικές και δεκαπέντε στάδια. Δεν είναι κάποιο πιάτο που απαιτεί ακρίβεια χειρουργού ή μυστικά που περνούν από σεφ σε σεφ.

Είναι μια σαλάτα.

Ντομάτα, αγγούρι, πράσινη πιπεριά, κόκκινο κρεμμύδι, ελαιόλαδο, ξιδάκι, φέτα, ελιά, λίγη ρίγανη…

Κι όμως, στην Ελλάδα την τρως σε τρίτο-τέταρτο μαγαζί και παραμένει απολαυστική. Στην Κύπρο τη βρίσκεις συχνά μπροστά σου και διερωτάσαι αν πρόκειται για την ίδια σαλάτα.

Μήπως τελικά η διαφορά δεν είναι μόνο στα υλικά;
Μήπως είναι στον τρόπο που τα σεβόμαστε;
Ή μήπως απλώς στην Ελλάδα θυμούνται ότι ακόμη και τα πιο απλά πιάτα αξίζουν την ίδια φροντίδα με τα πιο σύνθετα;

Δεν έχω την απάντηση. Έχω όμως την απορία.