…σου το είπα και τις προάλλες, ότι αν ξανασυμβεί αυτό, παίρνεις τα παπούτσια σου και φεύγεις…

Είδα την αγγελία εστιατορίου που ζητούσε άτομα για μόνιμη απασχόληση και αιτήθηκα, λόγω και των σπουδών μου, αλλά και της μικρής μου εμπειρίας σε άλλο εστιατόριο, για τη θέση του διευθυντή. Πήγα σε προσωπική συνέντευξη – με τον ιδιοκτήτη στη θέση του συνεντευξιαστή – ο οποίος μου έβγαλε μια πολύ θετική αύρα.

 

Την επόμενη μέρα της συνέντευξης με πήραν τηλέφωνο ότι πήρα τη θέση και ότι από Δευτέρας ξεκινώ. Έτσι κι έγινε. Πρώτο μέλημά μου, μου είπε ο ιδιοκτήτης, να μάθω το POS (το λογισμικό σύστημα παραγγελιών) γιατί δυστυχώς, μου είπε, γίνονταν πολλά λάθη από τον προκάτοχο και αυτό δεν πρέπει να συνεχιστεί. 

 

Δούλεψα 2 μέρες εντατικά με το σύστημα, το οποίο, διαπίστωσα ότι ήταν αργό και δυσλειτουργικό. Το ανέφερα στον ιδιοκτήτη και η απάντηση που πήρα ήταν ότι “αυτό έχουμε, με αυτό θα δουλέψουμε”. Από την πρώτη μέρα, πήρα το βάπτισμα του λάθους, γιατί το λαυράκι του τραπεζιού 14, πέρασε χωρίς να ξέρω γιατί, στο τραπέζι 23. Το ίδιο και σε 2-3 μέρες. 

 

Ο ιδιοκτήτης για το δεύτερο λάθος, δέκτηκε παράπονο από τους πελάτες για χρέωση φαγητού που δεν ζήτησαν και τότε με κάλεσε στο γραφείο του και χωρίς καν να μου πει οτιδήποτε άλλο, μου δήλωσε ότι, “αν ξανασυμβεί, φεύγω..”.

 

Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι εγώ σωστά δουλεύω το σύστημα, αλλά αυτός δε με άφησε ούτε καν να τελειώσω την πρότασή μου. Μα το σύστημα με πρόδωσε ξανά, το ίδιο βράδυ και ενώπιον των συναδέλφων μου, μου είπε με ένα άγριο ύφος που θα θυμάμαι για πάντα: Σου το είπα και τις προάλλες, ότι αν ξανασυμβεί αυτό, παίρνεις τα παπούτσια σου και φεύγεις. 

 

Πήρα τα παπούτσια μου και έφυγα. Ψάχνω δουλειά σε ένα χώρο που πρώτα απ’ όλα να με σέβονται ως άνθρωπο, αλλά κι αυτοί που θα διοικούν να έχουν πάρει έστω κι ένα μάθημα διοίκησης προσωπικού. 

 

Πείτε μας την άποψη σας στα comments: