Tips αφήνουμε πάντα ή μόνο όταν…;

Το Σάββατο που πέρασε, αποφασίσαμε εκεί που ήμασταν να μην αφήσουμε ούτε σεντ. Και γιατί να αφήσουμε δηλαδή; Μπήκαμε στο εστιατόριο και περιμέναμε όπως την άδικη κατάρα στο κέντρο του μαγαζιού μέχρι να έρθει κάποιος να μας εξυπηρετήσει. Το τραπέζι μας δεν ήταν έτοιμο, κάτσαμε στο μπαρ μέχρι και τις 21.45 μέχρι να καθαριστεί και κανείς στο bar δεν ήρθε στο μισάωρο που ήμασταν εκεί για να μας ρωτήσει αν θέλαμε κάτι να πιούμε.

 

Το ορεκτικό ήρθε μισή ώρα μετά την παραγγελία και το ψωμί με ελαιόλαδο 10 λεπτά μετά το ορεκτικό. Το κυρίως, ήρθε λίγο πριν κλείσει η κουζίνα και ο σερβιτόρος φέρνοντάς μας το, μας είπε ότι αν θέλουμε γλυκό, υπάρχει μόνο τιραμισού γιατί όλα τα άλλα “φαγωθήκανε”. Νερό και κρασί βάζαμε μόνοι μας, παρόλο που στο εστιατόριο ήτανε κάμποσοι σερβιτόροι ακουμπισμένοι στους τοίχους να κάνουνε πηγαδάκια και να σχολιάζουνε Ολυμπιακούς και Παναθηναϊκούς. 

 

Χαμογελάκι είδαμε στο τέλος όταν ήρθε η όμορφη κοπελιά με τον λογαριασμό παραμάσχαλα και την καρτομηχανή ανά χείρας η οποία ξεκινούσε με επιλογή 10% φιλοδώρημα και ακολουθούσε το 15%, το 20% ή όσο ήθελες.  Εμείς κάναμε την επανάστασή μας για πρώτη φορά. Βάλαμε όσα θέλαμε. 0% Τόσα τους άξιζε. Μηδέν από τα μηδέν.