“Aπόν αντρέπεται, ο κόσμος εν δικός του”…

Η φάση χθες σε ξενοδοχείο της Λεμεσού, μού θύμισε την παροιμία που άκουα από τη μάνα μου, μικρό παιδί σαν ήμουν, να λέει όταν έβλεπε καταστάσεις μέγιστης ντροπής για το ανθρώπινο είδος. “Aπόν αντρέπεται, ο κόσμος εν δικός του”. Είχαμε κλείσει με τον άντρα μου, δωμάτιο σε ξενοδοχείο της παραλιακής Λεμεσού και κατά τις 10.00 κατεβήκαμε στην παραλία μπροστά από το ξενοδοχείο μας και πήραμε δυο από τα κρεβατάκια που ήταν χρεωμένα στο κατάλυμα. Παραγγείλαμε τα ποτά μας και κάποια σνακ από το bar του ξενοδοχείου, αποφασίζοντας να μείνουμε και για late lunch για να χορτάσουμε τη θάλασσα που μας λείπει τόσο πολύ. 

 

Κατά το μεσημέρι βλέπω μια οικογένεια με δυο παιδιά να έρχεται προς το μέρος μας, να κοιτάζει δεξιά αριστερά και όταν είδαν μάλλον ότι καθάρισε το τοπίο από σερβιτόρους του ξενοδοχείου, με γρήγορες κινήσεις άπλωσαν τις πετσέτες τους στα κρεββατάκια του ξενοδοχείου ακριβώς μπροστά μας. Σε κανένα δεκάλεπτο ήρθε ένας σερβιτόρος, τους καλημέρισε και τους ρώτησε, βλέποντας ίσως άλλες πετσέτες από αυτές που δίνει το ξενοδοχείο, αν είναι ένοικοι του ξενοδοχείου.

 

“Ναι”, του είπαν αυτοί, “αλλά επειδή έχουμε αλλεργία με συγκεκριμένες σκόνες πλυντηρίου φέρνουμε τις δικές μας”. Στην ερώτηση για το τι θα πιουν, η κυρία είπε ότι θα παραγγείλουν αργότερα γιατί μόλις τελείωσαν από το “βασιλικό πρόγευμα του ξενοδοχείου “. Ο σερβιτόρος έφυγε και στο πιτς φυτίλι ανοίγει τη τσάντα της θάλασσας η κυρία και βγάζει έξω μια νάιλον σακούλα με σάντουιτς, φρούτα, καφέδες, χυμούς και έκανε μοιρασιά στην οικογένεια. 

 

Ο σερβιτόρος, που από ότι φάνηκε οι γονείς του δεν τον τάιζαν κουτόχορτο, ενημέρωσε τη διεύθυνση και σε λίγο κατέβηκαν δυο κύριοι, ο ένας με σήμα ιδιωτικής ασφάλειας και επενάλαβαν με ευγένεια την ερώτηση αν είναι ένοικοι του ξενοδοχείου. Εκεί έπεσαν οι μάσκες, τα μούτρα τους κρύφτηκαν στα σκέλια τους – ίσως μέχρι να περπατήσουν μέχρι το επόμενο ξενοδοχείο – πήραν τα μπογαλάκια τους και τα παιδιά τους κι έφυγαν βρίζοντας. Ε’ ναι κύριε και κυρία, “Aπόν αντρέπεται, ο κόσμος εν δικός του”, αλλά και “το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται”. Κι αυτό μου το έμαθε η μάνα μου.