Αν δεν σταματήσει αυτή η κατάσταση στις ταβέρνες μας, δεν ξέρω πραγματικά……

Αγαπητές κυρίες και κύριοι, σας γράφω ως ιδιοκτήτης ταβέρνας στη Λεμεσό, όχι για διαφήμιση ούτε για να παραπονεθώ για τον ανταγωνισμό, αλλά για να εκφράσω μια αγανάκτηση που έχει πλέον φτάσει στο απροχώρητο.

Κάθε εβδομάδα δεχόμαστε κρατήσεις για οκτώ, δέκα, ακόμη και δεκαπέντε άτομα. Μας ζητούν να ενώσουμε τραπέζια, να στήσουμε οχτάρια και δεκάρια, να ετοιμάσουμε δεκαεξάρια, να μετακινήσουμε καρέκλες, να στρώσουμε τραπεζομάντιλα, να τοποθετήσουμε μαχαιροπίρουνα και πιάτα. Όσοι γνωρίζουν αυτή τη δουλειά αντιλαμβάνονται τι σημαίνουν όλα αυτά: χρόνος, κόπος, οργάνωση, προσωπικό.

Τρεις ή τέσσερις ώρες πριν ανοίξουμε την ταβέρνα το βράδυ, η κόρη μου τηλεφωνεί για επιβεβαίωση. Η απάντηση είναι πάντοτε η ίδια:

• Ναι, ναι, θα είμαστε όλοι εκεί, όσα άτομα δηλώσαμε.

Κι όμως, όταν έρχονται και φτάνει η ώρα της παραγγελίας, ξεκινά το γνωστό έργο:

• Ξεχάσαμε να σας πούμε, τελικά δεν θα έρθουν δύο ζευγάρια.
• Το μωρό αρρώστησε. Οι φίλοι μας δεν θα τα καταφέρουν.

Από δεκαπέντε άτομα μένουν έντεκα. Από δέκα, γίνονται έξι. Και δεν σταματά εκεί. Κλείνουν τραπέζι για δώδεκα άτομα, μας ενημερώνουν στο εστιατόριο όταν έρχονται ότι οι τέσσερις τελικά δεν θα μπορέσουν να έρθουν και, όταν φτάνει η ώρα να παραγγείλουν, μας λένε:

• Επειδή ο μεζές σας είναι μεγάλος, αντί για οχτώ μερίδες φέρτε πέντε.

Δηλαδή, ο επιχειρηματίας να απορροφήσει το κόστος, τον χαμένο χώρο, το προσωπικό που προγραμμάτισε και τα προϊόντα που προμηθεύτηκε.

Υπάρχουν και οι χειρότεροι: εκείνοι που δεν εμφανίζονται καθόλου. Τους καλούμε μετά από δεκαπέντε ή τριάντα λεπτά· δεν απαντούν. Κι αν απαντήσουν, βρίσκουν μια πρόχειρη δικαιολογία. Στο μεταξύ, εμείς έχουμε αρνηθεί άλλες κρατήσεις, έχουμε δεσμεύσει τραπέζια, έχουμε χάσει έσοδα.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κάποιοι επιστρέφουν στα σπίτια τους και γράφουν σε γνωστές ιστοσελίδες κριτικές ότι «δεν χορτάσαμε», ότι «το φαγητό ήταν λίγο», ότι «μας χρέωσαν επιπλέον τέσσερα κομμάτια χαλούμι και τέσσερα κομμάτια λουκάνικο». Τα γραπτά, όμως, μένουν. Και πολύς κόσμος που τα διαβάζει τα παίρνει τοις μετρητοίς. Κι έπειτα καλούμαι εγώ να απαντώ και να δικαιολογούμαι γιατί δεν χόρτασε ο κύριος και η κυρία του με 25 πιάτα μεζέ που σερβίρουμε, όταν παρήγγειλαν έξι μεζέδες για δέκα άτομα.

Δεν είναι αδικία να μπορεί κάποιος —ακόμη κι αν δεν ήρθε ποτέ ή αν άλλαξε τα δεδομένα της κράτησής του— να γράφει ό,τι θέλει, και αυτό να μένει για πάντα καταγεγραμμένο; Ποιος προστατεύει τον επαγγελματία από την επιπολαιότητα και την υπερβολή;

Ειλικρινά αναρωτιέμαι αν τελικά αξίζει να κρατούμε τα μαγαζιά μας ανοικτά.

Η εστίαση κυρίες και κύριοί μου, δεν είναι απλώς πιάτα που πηγαινοέρχονται και λογαριασμοί που κλείνουν στο τέλος της βραδιάς. Πίσω από κάθε τραπέζι υπάρχουν οικογένειες που ζουν από αυτό το μεροκάματο, εργαζόμενοι που παλεύουν από το πρωί ως το βράδυ και άνθρωποι που επενδύουν ψυχή, χρόνο και χρήμα για να κρατήσουν τα μαγαζιά τους όρθια.

Δεν ζητούμε προνόμια ούτε χάρη. Ζητούμε το αυτονόητο: Σεβασμό. Σεβασμό στον κόπο μας, στον λόγο που δίνεται, στον χώρο που δεσμεύεται και στην αξιοπρέπειά μας. Γιατί χωρίς σεβασμό, καμία επιχείρηση —και καμία κοινωνία— δεν μπορεί να σταθεί.

Με εκτίμηση,
Ένας ταβερνιάρης από τη Λεμεσό που αγανάκτησε