Είπαμε να πάμε κι εμείς σε μια “παραδοσιακή” ταβέρνα της Λάρνακας για να απολαύσουμε τον κλασικό κυπριακό μεζέ, έτσι όπως τον ξέρουμε και τον αγαπάμε. Παραγγείλαμε, ήπιαμε την πρώτη γουλιά κρασί… και πριν προλάβουμε να πούμε “στην υγειά μας”, που λέει ο λόγος, σε κάτι λιγότερο από 20 λεπτά είχαν καταφτάσει τα 22 πιατάκια του μεζέ!
– Ρε Βασίλη, λέω στον κουμπάρο, τους είπες ότι βιαζόμαστε να πάμε κάπου;
– Όχι, μου απαντάει αυτός. Μήπως τους είπες εσύ και δε θυμάσαι μου είπε αυτός και σκάσαμε στα γέλια.
Το θέμα ποιο ήταν; Τα πιάτα δεν ερχόντουσαν σταδιακά και με ρυθμό. Ήρθαν όλα μαζί. Ούτε delivery τόσο γρήγορο!
Το αποτέλεσμα; Τίποτα από αυτά δεν φάγαμε ζεστό και ούτε το απολαύσαμε.
Το τραπέζι, φυσικά, δεν χωρούσε ούτε τα ποτήρια μας, οπότε οι σεφταλιές κατέληξαν, με μια κίνηση τσακ μπαμ από τον σερβιτόρο που ήτανε fast & furious και ακόμη παραπάνω, πάνω στα κολοκυθάκια, τα μανιτάρια αγκαλιά με τα αφέλια και το σουβλάκι κοτόπουλο με τα κεφτεδάκια, έτσι για να κάνουν παρέα στο ίδιο πιάτο – ίσως για να εξοικονομήσει χώρο ή χρόνο, ποιος ξέρει.
Και το καλύτερο; Όταν τόλμησα να ρωτήσω “γιατί τόση βιασύνη παλικάρι μου”, η απάντηση ήταν:
— “Ε, Σάββατο απόψε, κύριε, έχουμε κόσμο μετά.”
Έπρεπε κι εγώ να του πώ, Εμείς τι να κάνουμε, να φάμε με χρονόμετρο;
Η όλη εμπειρία θύμιζε περισσότερο πρόβα ταχύτητας για διαγωνισμό σερβιρίσματος, παρά χαλαρή κυπριακή βραδιά σε παραδοσιακή ταβέρνα.
Πραγματικά, ήταν η πρώτη φορά σε ταβέρνα που ένιωσα ότι πρέπει να προλάβω το φαγητό πριν προλάβει αυτό εμένα.
Καταλαβαίνω πως οι μέρες με πολύ κόσμο είναι δύσκολες, αλλά η ουσία της κυπριακής ταβέρνας είναι να απολαμβάνεις — όχι να αγχώνεσαι, να μετακινείς πιάτα σαν παζλ και να μετράς τα δευτερόλεπτα μέχρι να κρυώσει η σεφταλιά.
Με λίγη περισσότερη οργάνωση, λιγότερη βιασύνη και (ίσως) λίγο μεγαλύτερα τραπέζια, η εμπειρία θα μπορούσε να ήταν εξαιρετική.
Γιατί το φαγητό, όσο και αν δεν το προλάβαμε ζεστό, φαινόταν νοστιμότατο.
Με εκτίμηση
Ένας εκτιμητής της κυπριακής ταβέρνας που τρώει αγάλι αγάλι
Από αυτό το Σαββατοκύριακο, 19 και 20 Σεπτεμβρίου, το μεσημέρι στο Pralina Experience αποκτά ξανά εκείνη τη γλυκιά θαλπωρή του οικογενειακού τραπεζιού. Εκεί όπου μαζεύονται
Για το Sumosan, στο εμβληματικό, πρωτευουσιάνικο The Landmark Nicosia, Autograph Collection, έχω να σου πω πολλά. Μα πάνω απ’ όλα παραθέτω ότι μπήκε με το
Οι προσδοκίες είναι μεγάλες όταν επισκέπτεσαι ένα εστιατόριο με περγαμηνές, βραβευμένο σεφ και σομελιέ, πλάι σε μια ομάδα ανθρώπων που από την πρώτη κιόλας ημέρα
Για πολλούς ανθρώπους που γυμνάζονται, ακολουθούν έναν πιο προσεγμένο τρόπο διατροφής ή απλώς θέλουν να εξασφαλίζουν καθημερινά την απαραίτητη ποσότητα πρωτεΐνης, το κοτόπουλο έχει γίνει
Εργάζομαι ως σερβιτόρα στη Λευκωσία και θέλω να πω κάτι που ίσως κάποιοι πελάτες δεν έχουν σκεφτεί ποτέ.Δεν ζητάμε να μας κάνετε χάρη. Κάνουμε τη
