Μας ρωτούν όλοι γιατί φεύγουμε από τα χωριά της ορεινής Κύπρου, του Τροόδους ή γιατί κλείνουν, μόλις φύγει ο Αύγουστος ή ο Σεπτέμβρης, τα πλείστα εστιατόρια και επιχειρήσεις στην Πόλη Χρυσοχούς, λες και δεν ξέρουν…

Μας ρωτούν όλοι γιατί φεύγουμε από τα χωριά της ορεινής Κύπρου, του Τροόδους ή γιατί κλείνουν, μόλις φύγει ο Αύγουστος ή ο Σεπτέμβρης, τα πλείστα εστιατόρια και επιχειρήσεις στην Πόλη Χρυσοχούς, λες και δεν ξέρουν. Όχι κύριοι, αγαπάμε τα χωριά μας και τις ταβέρνες που ανοίξαμε και εγώ και ο αδελφός μου στις εν λόγω περιοχές, αλλά κάποιοι μας κοροϊδεύουν.

Πόσα χρόνια να γίνει ένα δρόμος; Πόσα χρόνια να παρακαλάμε; Κουραστήκαμε και οι ίδιοι τη χρονοβόρα και επικίνδυνη διαδρομή. Πενήντα λεπτά να πάμε στο Κτήμα της Πάφου. Ένα φορτηγό να είναι μπροστά σου και κάηκες. Αργεί λίγο το παιδί μας να επιστρέψει που πήγε να ξεσκάσει λίγο στη Πάφο ή στη Λευκωσία και αγχωνόμαστε μήπως προσπέρασε κάποιος επικίνδυνα από τα νεύρα του που ήταν πίσω από ένα αργοκίνητο αυτοκίνητο ώρα πολλή και έγινε κάποιο ατύχημα.

Από την άλλη, ξέρετε τι μας λένε όταν ζητάμε από ανθρώπους να έρθουν να δουλέψουν στα βουνά, όπως σεφ, σερβιτόροι, τεχνικοί, διανομείς προϊόντων…..;;; Πού να ξέρετε; Απλά μας λένε “Φίλε μια ώρα να έρθω και μια ώρα να φύγω; Δυο ώρες στους επικίνδυνούς σας δρόμους; Ούτε να το σκεφτείς. Τα καύσιμα του αυτοκινήτου μου, τις φθορές πήγαινε έλα, ποιος θα τα πληρώσει; “

Αυτό μας απαντούν, κύριοι, που αποφασίζετε και ξεαποφασίζετε. Μείναμε μόνο άτομα άνω των 60 χρονών στα χωριά. Τα παιδιά μας έφυγαν ή θα φύγουν μόνιμα για τις πόλεις. Βλέπουμε να τρέχει πέρα δώθε κανένα παιδί στην πλατεία του χωριού και συγκινούμαστε. Συνεχίστε έτσι να αργοπορείτε και όλοι θα είμαστε στις πόλεις και τα χωριά θα είναι μόνα τους. Τι σας ζητήσαμε; Ένα δρόμο! 

Πείτε μας την άποψη σας στα comments: