Πολυτελές εστιατόριο… παιδική χαρά και άγιος ο θεός

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια εμπειρία που είχα πρόσφατα, η οποία με άφησε με απογοήτευση και όχι για το φαγητό.

Την Κυριακή το μεσημέρι επισκέφθηκα ένα εστιατόριο που θεωρείται από τα “πολυτελή” του νησιού, προσδοκώντας ένα ήρεμο, ποιοτικό γεύμα, όπως αρμόζει στο ύφος και στις τιμές του χώρου. Δυστυχώς, με το που κάθισα, ένιωσα ότι είχα βρεθεί σε… παιδική χαρά. Παιδιά έτρεχαν ανάμεσα στα τραπέζια, τσίριζαν, φώναζαν, πετούσαν αντικείμενα, περνούσαν ξυστά από σερβιτόρους με δίσκους — μια κατάσταση χαοτική και ειλικρινά επικίνδυνη.

Το πιο απογοητευτικό, όμως, δεν ήταν τα παιδιά. Ήταν η πλήρης αδιαφορία των γονιών τους, οι οποίοι απολάμβαναν ατάραχοι το γεύμα τους, λες και βρίσκονταν σε ιδιωτικό τους χώρο, ενώ γύρω τους επικρατούσε αναστάτωση.

Με ευγένεια απευθύνθηκα σε σερβιτόρο, ο οποίος — ομολογουμένως ευγενικός — με ενημέρωσε ότι μίλησε με τον διευθυντή. Η απάντηση που επέστρεψε ήταν ότι το θέμα με τα παιδάκια είναι “πολύ λεπτό” και δεν μπορούν να κάνουν παρατήρηση, γιατί μπορεί να παρεξηγηθούν οι γονείς, οι οποίοι είναι πελάτες του εστιατορίου “εδώ και χρόνια”.

Και εδώ γεννιέται το ερώτημα: οι υπόλοιποι πελάτες τι είναι; Πελάτες δεύτερης κατηγορίας;

Κανείς δεν λέει ότι τα παιδιά δεν είναι ευπρόσδεκτα σε ένα εστιατόριο. Φυσικά και είναι. Όμως σε έναν χώρο τέτοιου επιπέδου, η συμπεριφορά, μικρών και μεγάλων, οφείλει να συμβαδίζει με το περιβάλλον. Ο ρόλος της διεύθυνσης είναι ακριβώς αυτός: να διαχειρίζεται τέτοιες καταστάσεις με διακριτικότητα και ευγένεια, ώστε:

• και οι γονείς να απολαμβάνουν το γεύμα τους,
• και οι πελάτες χωρίς παιδιά να έχουν την ηρεμία που πλήρωσαν,
• και τα παιδιά να μάθουν να κάθονται στο τραπέζι και να τρώνε όμορφα, όταν οι γονείς τους τα καθοδηγούν.

Η ευγένεια δεν είναι αγένεια. Και τα όρια δεν είναι επίθεση. Eίναι πολιτισμός.