Προς όλους εσάς που ανοίγετε ή ανακαινίζετε εστιατόρια, καφετέριες και μπαράκια…

Γράφω σήμερα εκ μέρους του εαυτού μου αλλά και ολόκληρης της παρέας μου — μιας παρέας που μέχρι χθες ήταν υγιέστατη, χαμογελαστή και έτοιμη για κρασάκι και cheese platter, και σήμερα κυκλοφορεί με θερμαντικές αλοιφές, ζελέ πάγου και βλέμματα πόνου.

Χθες λοιπόν βρεθήκαμε σε ένα bar-restaurant της πρωτεύουσας. Όλα τέλεια: ωραία ατμόσφαιρα, ζεστούλα, κρασί στο ποτήρι, τυράκια στο τραπέζι… μέχρι που πέρασαν τα πρώτα 5 λεπτά στις καρέκλες – τύπου στουλ –

ή μάλλον… τα όργανα βασανισμού μας.

Καθίσαμε.

Σηκωθήκαμε.

Αλλάξαμε στάση, κλίση σώματος, θέση.

Κάτσαμε πιο μέσα.

Κάτσαμε πιο έξω.

Τίποτα. Καμία σωτηρία.Όπως κι ας καθόμασταν στην άβολη και με μικροσκοπική πλάτη, καρέκλα, δεν βολευόμασταν.

Σε 45 λεπτά είχαμε πιει μόλις ένα ποτηράκι κρασί και φύγαμε στο πιτς φυτίλι — όχι από αγένεια, αλλά από φόβο μήπως καταλήξουμε να κλείνουμε ραντεβού με χειροπράκτες, βελονιστές και φυσιοθεραπευτές.

Εγώ προσωπικά ακόμα πονάω… αλλά πού θα πάει, θα μου περάσει.

Από το μαγαζί όμως; Δεν θα ξαναπεράσω αν δεν αλλάξουν καθίσματα. Γιατί το καλό φαγητό και το ωραίο κρασί είναι απόλαυση — αλλά μόνο όταν τα απολαμβάνεις καθισμένος και όχι… υποφέροντας.

Με χιούμορ, πόνο στη μέση αλλά αγάπη για την καλή έξοδο,

Ένας πονεμένος (πλέον) θαμώνας