Γράφω σήμερα εκ μέρους του εαυτού μου αλλά και ολόκληρης της παρέας μου — μιας παρέας που μέχρι χθες ήταν υγιέστατη, χαμογελαστή και έτοιμη για κρασάκι και cheese platter, και σήμερα κυκλοφορεί με θερμαντικές αλοιφές, ζελέ πάγου και βλέμματα πόνου.
Χθες λοιπόν βρεθήκαμε σε ένα bar-restaurant της πρωτεύουσας. Όλα τέλεια: ωραία ατμόσφαιρα, ζεστούλα, κρασί στο ποτήρι, τυράκια στο τραπέζι… μέχρι που πέρασαν τα πρώτα 5 λεπτά στις καρέκλες – τύπου στουλ –
ή μάλλον… τα όργανα βασανισμού μας.
Καθίσαμε.
Σηκωθήκαμε.
Αλλάξαμε στάση, κλίση σώματος, θέση.
Κάτσαμε πιο μέσα.
Κάτσαμε πιο έξω.
Τίποτα. Καμία σωτηρία.Όπως κι ας καθόμασταν στην άβολη και με μικροσκοπική πλάτη, καρέκλα, δεν βολευόμασταν.
Σε 45 λεπτά είχαμε πιει μόλις ένα ποτηράκι κρασί και φύγαμε στο πιτς φυτίλι — όχι από αγένεια, αλλά από φόβο μήπως καταλήξουμε να κλείνουμε ραντεβού με χειροπράκτες, βελονιστές και φυσιοθεραπευτές.
Εγώ προσωπικά ακόμα πονάω… αλλά πού θα πάει, θα μου περάσει.
Από το μαγαζί όμως; Δεν θα ξαναπεράσω αν δεν αλλάξουν καθίσματα. Γιατί το καλό φαγητό και το ωραίο κρασί είναι απόλαυση — αλλά μόνο όταν τα απολαμβάνεις καθισμένος και όχι… υποφέροντας.
Με χιούμορ, πόνο στη μέση αλλά αγάπη για την καλή έξοδο,
Ένας πονεμένος (πλέον) θαμώνας
Ανάμεσα στα εστιατόρια που επιλέγουν να αφήσουν τη γεύση να μιλήσει αντί να αναζητούν εντυπωσιασμούς, το Vinissimo στο Sopot ξεχωρίζει με τρόπο ουσιαστικό. Η εμπειρία
Κάποιες φορές δεν χρειάζεται καν να δοκιμάσεις οτιδήποτε για να καταλάβεις πως βρίσκεσαι σε έναν ξεχωριστό γαστρονομικό και όχι μόνο, προορισμό. Αρκεί να καθίσεις, να
Η γαστρονομία δεν είναι ένας δρόμος που τελειώνει όταν ένας σεφ αποκτήσει εμπειρία, δημιουργήσει το δικό του εστιατόριο ή αποκτήσει μια καλή φήμη. Είναι ένας
Σαν ξεκινήσεις τη βόλτα σου στους στρωμένους με πέτρα, γραφικούς δρόμους της παλιάς πόλης του Gdańsk, στη σκιά της συγκλονιστικής Basilica Mariacka, σίγουρα θα πέσει
Το βλέπουμε σχεδόν σε κάθε ράφι. Μαύρη σοκολάτα που γράφει με μεγάλα γράμματα 70% κακάο. Και κάπου εδώ αρχίζει η παρεξήγηση: σημαίνει άραγε ότι το