Στα δύσκολα καταλαβαίνεις…..τους προϊστάμενούς σου

Στην προηγούμενή μου εργασία, σε εστιατόριο της Παλιάς Λευκωσίας, τα εργασιακά δεδομένα ήταν πολύ διαφορετικά. Στις μάχες και εννοώ τις ώρες αιχμής, όταν δεν προλαβαίναμε να καθαρίσουμε το τραπέζι καλά καλά για καθίσουν οι επόμενοι πελάτες, ήμασταν μόνοι. Οι “supervisors” οι “captains” και οι αστεράτοι του εστιατορίου, ήταν παρόντες, απόντες, οσάν Ναπολέοντες, να σφυρίζουν αδιάφορα, κάνοντας τάχα έλεγχο ικανοποίησης των πελατών.

 

Εδώ και μια βδομάδα, που μετακόμισα επαγγελματικά προς λεωφόρο Μακαρίου μεριά, τα πράγματα είναι ακριβώς τα αντίθετα και το εννοώ. Στις μικρές και μεγάλες μάχες, μπαίνουν πρώτα οι οπλαρχηγοί μας. Αυτοί λερώνουν πρώτοι τα χεράκια τους, μας δίνουν το καλό παράδειγμα, το χαμόγελό τους και μπαίνουμε κι εμείς μαζί τους…

 

Και ταυτόχρονα, αγαπητοί μου πρώην συνάδελφοι, κάνουν κι αυτοί έλεγχο ικανοποίησης των πελατών. Έτσι είναι η ομάδα. Όλοι στα δύσκολα κι όλοι στα ωραία και στους επαίνους.

 

Πείτε μας την άποψη σας στα comments: