
Αυτό το εικοσάευρο είναι για εσένα” της είπε ο κύριος που καθόταν προψές μόνος στο τραπέζι απέναντί μας, παίρνοντας της το χέρι – που δεν το ΄χε αυτό το δικαίωμα – κρύβοντας τα λεφτά μέσα στην παλάμη της. Αυτή έπραξε το αυτονόητο, όπως έπρεπε να πράξει μια συνειδητοποιημένη κοπέλα, εργαζόμενη, μάνα, σύζυγος, αδελφή – ούτε εγώ δε ξέρω τι ήταν. Τον κοίταξε με ένα Τζοκόντιο χαμόγελο και του είπε: “ Σας ευχαριστούμε κύριε, θα το βάλω στο κουτί για τα φιλοδωρήματα για όλους μας”. Πήγε μπροστά μας, το έβαλε και του έδειξε εμμέσως πλην σαφώς ότι τέτοιες κινήσεις καλύτερα να αποφεύγονται, γιατί παρεξηγούνται. Μπράβο κορίτσι μου! Χίλια μπράβο για την ανατροφή σου και σε αυτούς που σε δίδαξαν!
Πείτε μας την άποψη σας στα comments:



Είμαι Βρετανός, παντρεμένος με Κύπρια, και μετά από τρία χρόνια καταφέραμε επιτέλους να έρθουμε διακοπές στην Κύπρο με την οικογένειά μας. Περιμέναμε ήλιο, φαγητό, φιλοξενία

Η πρώτη εμπειρία, ομολογουμένως, ξεκινά πριν καν καθίσεις στο τραπέζι. Αν ανέβεις από την πλευρά του Κόλπου των Κοραλλιών, η θέα ανοίγεται γενναιόδωρα μπροστά σου:

Τα Τρία Γουρουνάκια, όχι αυτά του αγαπημένου σου παραμυθιού, μα το αγαπημένο σουβλατζίδικο και ταβερνείο της Πάφου, δε θέλουν ιδιαίτερες συστάσεις. Μια απλή υπενθύμιση για
