Δεν ξέρω αν αυτό που μας συνέβηκε και είμαι σίγουρη 1000% ότι απασχόλησε κι άλλο κόσμο, είναι για γέλια ή για κλάματα…

Δεν ξέρω αν αυτό που μας συνέβηκε και είμαι σίγουρη 1000% ότι απασχόλησε κι άλλο κόσμο, είναι για γέλια ή για κλάματα, αλλά εγώ νιώθω ότι οφείλω να το θέσω και δημόσια. Πήγαμε αργά το βράδυ στο αεροδρόμιο Πάφου να παραλάβουμε την αδελφή μου και το γαμπρό μου που ήρθαν  από το εξωτερικό για ολιγοήμερες διακοπές και στην διαδρομή προς Λευκωσία, χρειάστηκε η αδελφή μου να πάει στην τουαλέτα. Βάλαμε στο GPS να βρούμε σταθμό βενζίνης, μας πήρε και 20 λεπτά να βγούμε από τον αυτοκινητόδρομο να τον βρούμε, αλλά δυστυχώς ήταν κλειδωμένες οι πόρτες. Δυστυχώς και πάλι δυστυχώς,  άλλες επιλογές δεν υπήρχαν εν έτει 2024 στην Ευρωπαϊκή Κύπρο και υποχρεώθηκε μια γυναίκα στα 57 της χρόνια με την άφιξή της στο νησί, να κάνει κλαίγοντας την ανάγκη της – μη αντέχοντας τη δυσφορία – μέσα στον δρόμο, πίσω από κάποιους θάμνους. Ντρέπομαι πραγματικά για την κατάντια μας. Τι μας στοιχίζει, αφού όλους κι όλους, 3 – 4 αυτοκινητόδρομους έχουμε, να φτιάξουμε και 5-6 τουαλέτες σε αυτούς για να πηγαίνουμε σαν άνθρωποι και όχι σαν ζώα, όταν το χρειαζόμαστε. Επειδή ταξιδεύουμε πολύ με τον άντρα μου, σάς ενημερώνω ότι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αυτά τα έχουν βάλει σε πράξη εδώ και δεκαετίες. Στην Κύπρο δεν χρειαζόμαστε τουαλέτες;

Πείτε μας την άποψη σας στα comments: