
Δεν ξέρω πόσο λεπτοί είναι οι τοίχοι κάποιων ξενοδοχείων ή πόση σημασία δόθηκε στα πορτοπαράθυρα, αλλά εμείς ψες δεν κλείσαμε μάτι σε “καλό” τετράστερο ξενοδοχείο της Λεμεσού. Με το συμπάθιο, έβηχε η κυρία όλο το βράδυ από το διπλανό δωμάτιο και λες και έβηχε στο δωμάτιό μας. Μιλούσαν για μπάλα οι άλλοι στο άλλο δωμάτιο και λες και ήμασταν μαζί τους. Όσο για τα καζανάκια των από πάνω, νομίζαμε ότι ήταν το δικό μας. Το είπαμε στη ρεσεψιόν και μας είπαν ότι το έχουν υπόψη το θέμα, αλλά θα δουν τι θα κάνουν του χρόνου. Τα €200 μας έφυγαν όμως και επιστρέψαμε και άυπνοι στη Λευκωσία.
Πείτε μας την άποψη σας comments:



Την περασμένη Κυριακή είχα αναλάβει να κλείσω τραπέζι σε ένα από τα πιο γνωστά και ατμοσφαιρικά εστιατόρια της Λεμεσού, καθώς γιορτάζαμε με τον σύζυγό μου

Η δεύτερη επίσκεψη σε ένα “μεγάλο”εστιατόριο είναι πάντα η πιο αποκαλυπτική. Στο Herzig, όμως, είχε και μια ιδιαίτερη συναισθηματική αξία. Θυμηθήκαμε την πρώτη μας παρουσία

Όταν η υψηλή γαστρονομία συναντά το θέατρο, οι εμπειρία αποκτά άλλο χρώμα. Γι’ αυτό οι σεφ των κορυφαίων εστιατορίων της Ευρώπης δεν σερβίρουν απλώς πιάτα
