
Η λευκή σοκολάτα είναι ίσως η πιο παρεξηγημένη μορφή σοκολάτας. Για κάποιους είναι η απόλυτη γλυκιά απόλαυση, για άλλους “δεν είναι καν σοκολάτα”. Πού βρίσκεται τελικά η αλήθεια;
Ας ξεκινήσουμε από το βασικό: Πώς φτιάχνεται;
Σε αντίθεση με τη μαύρη ή τη σοκολάτα γάλακτος, η λευκή σοκολάτα δεν περιέχει κακάο σε σκόνη ή κακαόμαζα. Περιέχει όμως βούτυρο κακάο, το φυσικό λίπος που προέρχεται από τον καρπό του κακάο. Σε αυτό προστίθενται συνήθως ζάχαρη, γάλα σε σκόνη και βανίλια. Το αποτέλεσμα είναι ένα λείο, κρεμώδες προϊόν με ανοιχτό χρώμα και έντονη γλυκύτητα.
Και εδώ ξεκινά η… διαμάχη.
Η μαύρη σοκολάτα περιέχει κακαόμαζα, που της δίνει το χαρακτηριστικό καφέ χρώμα, την πικράδα και τα αντιοξειδωτικά της. Η λευκή σοκολάτα, αντίθετα, κρατά μόνο το βούτυρο κακάο – το πιο “λιπαρό” αλλά και αρωματικό μέρος του καρπού.
Τι σημαίνει αυτό διατροφικά;
Η λευκή σοκολάτα είναι συνήθως:
Από την άλλη πλευρά, το βούτυρο κακάο είναι ένα φυσικό λίπος που χαρίζει εκείνη τη βελούδινη υφή που λιώνει σχεδόν αμέσως στο στόμα. Γι’ αυτό και η λευκή σοκολάτα χρησιμοποιείται πολύ στη ζαχαροπλαστική, σε μους, γκανάς και γλυκά όπου θέλουμε πλούσια, κρεμώδη γεύση.
Άρα είναι ή δεν είναι σοκολάτα;
Τεχνικά, πολλοί υποστηρίζουν πως επειδή δεν περιέχει κακαόμαζα δεν είναι “πραγματική” σοκολάτα. Όμως προέρχεται από το ίδιο φυτό και περιέχει βασικό συστατικό του κακάο: Tο βούτυρο κακάο.
Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.
Ίσως η λευκή σοκολάτα να μην έχει την ένταση και τα οφέλη της μαύρης. Έχει όμως τη δική της προσωπικότητα: πιο απαλή, πιο γλυκιά και με μια κρεμώδη γοητεία που δύσκολα αντιστέκεσαι.
Και τελικά, στον κόσμο της γεύσης… υπάρχει χώρος για όλες τις σοκολάτες.

Το ταξίδι προς το πολυβραβευμένο Salt & Fire είναι τόσο όσο για να πεις “ταξίδεψα”, μα όχι τόσο για να φτάσεις κουρασμένος. Είκοσι λεπτάκια από

Στη Σουηδία, ο όρος Fika έχει μέσα του κάτι που προκαλεί ευχάριστα συναισθήματα. Κάπου ανάμεσα στη δουλειά, στην καθημερινότητα και στο βραδινό δείπνο, υπάρχει μια

Υπάρχουν πράγματα που θεωρούμε αυτονόητα. Τόσο αυτονόητα, που όταν ταξιδεύουμε ξεχνάμε να τα ελέγξουμε. Και κάπου εκεί αρχίζουν τα… ταξιδιωτικά δράματα! Το τελευταίο διάστημα, βλέπω

Τις τελευταίες δεκαπέντε ημέρες βρέθηκα σε μερικά από τα καλύτερα ξενοδοχεία της Κεντρικής και Νότιας Ευρώπης. Ξενοδοχεία τεσσάρων και πέντε αστέρων, με εξαιρετική φήμη, όμορφα

Το σκηνικό είναι σχεδόν έτοιμο. Ο ήλιος πέφτει, η ζέστη γίνεται επιτέλους ευχάριστη, τα φωτάκια στη βεράντα ανάβουν, η θάλασσα είναι λίγα μέτρα πιο πέρα
