Μετά από ένα χρόνο ως σερβιτόρα… λέω να ξεκινήσω να παραδίδω μαθήματα προς….

– Μικρή, να σου πω; Ο καφές σας δεν πίνεται..

– Είπα σας πριν πέντε λεπτά ότι θέλω αλάτι.

– Χαμήλωσε το air condition…. επαγώσετέ μας

– Πε του μάστρου σου ότι εν εχορτάσαμε. Εν παιδικές οι μερίδες σας..

– Μα εσείς δεν κερνάτε τυρόπιτα με τον καφέ; Ο απέναντι μας δίνει..

– Τελειώνετε τζιαι να πάμε τζιαι δουλειά. Καλά την έχετε εσείς οι σερβιτόροι. 

 

Όσα “ευγενικά” σχόλια θυμήθηκα να περάσω στις σημειώσεις του κινητού μου, έτσι για να αναπολώ το πέρασμά μου από τα εστιατόρια της Κύπρου. Για να γελώ και να κλαίω, που την ευγένεια, δεν την έχουμε ρε παιδί μου στο τσεπάκι μας. Σκέφτομαι, είπα τις προάλλες στη φίλη μου τη Γωγώ, να ξεκινήσω να παραδίδω μαθήματα προς πελάτες εστιατορίου. Κάτι σαν Savoir Vivre. Κι η Γωγώ, αστειεύομενη μου είπε να το ξεχάσω γιατί μάλλον αυτοί που χρειάζονται τα μαθήματα, δε θα γίνουν ποτέ πελάτες μου. Έτσι μεγάλωσαν και έτσι θα μείνουν.