Φιλοξενήσαμε τους ελλαδίτες κουμπάρους μας σε εστιατόριο της Λάρνακας, που ακούσαμε ότι έχει καλή κουζίνα, κυρίως μεσογειακή και το πρώτο σχόλιο των κουμπάρων ήταν ότι η Κύπρος είναι απούσα από την κάρτα.
– Γιατί μανούρι ρε κουμπάρε κι όχι αναρή; Το χαρουπόμελο που μας αρέσει πολύ, πού είναι; Το χαλούμι σας που το αγοράζουμε από τις υπεραγορές όλες στη Θεσσαλονίκη, άφαντο κι αυτό.
Ο μονόλογος του κουμπάρου συνεχίστηκε και όταν του είπα να διαλέξει κρασί.
– Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, Ελλάδα, Αμερική. Α’ κουμπάρε. Βάλανε και 2-3 κυπριακά στο τέλος, μου είπε. Τι να πω κι εγώ του κουμπάρου;
Το μόνο σίγουρο είναι μας έχει πιάσει όλους η ξενομανία – υπάρχουν φυσικά και οι εξαιρέσεις – και έχουμε ξεχάσει ότι σε αυτό τον τόπο έχουμε προϊόντα μεγάλης γευστικής αξίας, αυθεντικά και παραδοσιακά, που δυστυχώς εκτιμούνται πολλές φορές περισσότερο από τους ξένους, παρά εμάς τους Κύπριους.
Το ταξίδι προς το πολυβραβευμένο Salt & Fire είναι τόσο όσο για να πεις “ταξίδεψα”, μα όχι τόσο για να φτάσεις κουρασμένος. Είκοσι λεπτάκια από
Στη Σουηδία, ο όρος Fika έχει μέσα του κάτι που προκαλεί ευχάριστα συναισθήματα. Κάπου ανάμεσα στη δουλειά, στην καθημερινότητα και στο βραδινό δείπνο, υπάρχει μια
Υπάρχουν πράγματα που θεωρούμε αυτονόητα. Τόσο αυτονόητα, που όταν ταξιδεύουμε ξεχνάμε να τα ελέγξουμε. Και κάπου εκεί αρχίζουν τα… ταξιδιωτικά δράματα! Το τελευταίο διάστημα, βλέπω
Τις τελευταίες δεκαπέντε ημέρες βρέθηκα σε μερικά από τα καλύτερα ξενοδοχεία της Κεντρικής και Νότιας Ευρώπης. Ξενοδοχεία τεσσάρων και πέντε αστέρων, με εξαιρετική φήμη, όμορφα
Το σκηνικό είναι σχεδόν έτοιμο. Ο ήλιος πέφτει, η ζέστη γίνεται επιτέλους ευχάριστη, τα φωτάκια στη βεράντα ανάβουν, η θάλασσα είναι λίγα μέτρα πιο πέρα