Συγγνώμη που τα λέω χύμα, αλλά αυτό το χύμα κρασί που μας πουλάτε…

– Χύμα κρασί να πάρουμε κορίτσια! Μας το πρότεινε το παιδί της ταβέρνας που ξέρει από κρασιά. 

– Ε’ άμα το είπε το παιδί που ξέρει, λέω κι εγώ η ανήξερη, να το πάρουμε. Άμα το’ χουμε σιγουράκι ότι είναι καλό, γιατί να δώσουμε €25 για φιαλίσιο αφού το καραφάκι που είναι και λίτρο το ‘χουνε €15;

 

Και έρχεται που λέτε το καραφάκι, το βάζουμε στα ποτήρια και με το που φτάνει στη μύτη μου, φωνάζω στα κορίτσια “STOP, μην το πιείτε. Κάνανε λάθος και μας σερβίρανε ξίδι”. Μυρίζονται και τα κορίτσια, βάζει κι η Βαγγελιώ μας τη γλωσσίτσα της μέσα και κάνει ένα φτου και ρίχνει κι ένα ακατανόμαστο βρισίδι.  Φωνάζουμε και το παιδί, του λέμε τα καθέκαστα κι ότι μάλλον μπερδέψανε τις νταμιζάνες του ξιδιού, με αυτές του κρασιού και μας ρίχνει ένα “ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ” σταράτο και αγέρωχο. Πηγαίνει στο πάσο, αρπάζει ένα ποτηράκι, επιστρέφει πίσω, αυτοσερβίρεται απ’ το “ξίδι” μας, οσφραίνεται, πίνει και αγαλλιάζεται.

 

– Πρώτο πράμα κορίτσια. Έτσι είναι το χωρκάτικο κρασί. Δυνατό και μοσκομυριστό.

Ου με πείσεις καν με πείσεις ή τόσα ξέρει, τόσα λέει; Εμείς πάντως το δυνατό και μοσκομυρισιστό δε το τιμήσαμε και ούτε θα το ξαναπροτιμήσουμε.