Ε’ όχι ρε παιδιά. Δεν είναι δική σας συνταγή αυτή (Από Ελλαδίτη σεφ)

Αδέρφια Κύπριοι, να το πω λίγο έξω απ’ τα δόντια γιατί κοντεύουμε να τρελαθούμε εδώ στην Ελλάδα.

Σας αγαπάμε, σας γουστάρουμε, ερχόμαστε στα μαγαζιά σας, τρώμε, πίνουμε, περνάμε φίνα και πραγματικά καμαρώνουμε με το επίπεδο που έχει φτάσει η κυπριακή γαστρονομία. Δεν το λέω για φιλοφρόνηση. Το εννοώ. Η Κύπρος τα τελευταία χρόνια έχει κάνει άλματα. Μαγαζιά στη Λευκωσία, στη Λεμεσό, στην Πάφο, παίζουν πλέον στα ίσα με πολύ δυνατές σκηνές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Και μπράβο σας.

Και ξέρετε κάτι;

Χαιρόμαστε όταν βλέπουμε Κύπριους μάγειρες να έρχονται στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στα Χανιά, να δουλεύουν δίπλα μας, να ιδρώνουν στις κουζίνες, να ανταλλάσσουμε ιδέες, τεχνικές, κουβέντες, τρέλες. Έτσι προχωράει η μαγειρική. Με ταξίδι, με επιρροές, με ζύμωση. Δεν υπάρχει κουζίνα χωρίς δανεικά. Όλοι από κάπου πήραμε κάτι. Άλλος από τη γιαγιά του, άλλος από τη Γαλλία, άλλος από ένα μπιστρό στο Τόκιο και άλλος από ένα ταβερνάκι στη Σύρο.

Χαιρόμαστε το ίδιο που σας βλέπουμε να έρχεστε και ως πελάτες, να τρώτε τα φαγητά που σας φτιάχνουμε και να ακούμε πόσο σας άρεσαν τα πιάτα μας και πως θα ξαναρθείτε.

Αλλά, εδώ τα χαλάμε τα πράγματα…..

Ε, όχι ρε παιδιά.

Δεν γίνεται να παίρνεις πιάτο αυτούσιο και να το βάζεις στο εστιατόριό σου ή να κάνεις εκπομπή και να λες είναι ολοδικιό σου. Αφού το ξέρεις…….Copy-paste είναι.

Ίδιο στήσιμο, ίδια υλικά, ίδια σάλτσα, ίδιο μπολ, ίδια τελευταία πινελιά με το λαδάκι και το μυρωδικό στο πλάι, και μετά να βγαίνεις στην τηλεόραση ή να γράφεις στα social “εμπνεύστηκα ένα νέο πιάτο”.

Έλα τώρα.

Μη γελιόμαστε μεταξύ μας. Η πιάτσα ξέρει. Οι μάγειρες ξέρουν. Ο κόσμος μπορεί όχι πάντα, αλλά οι άνθρωποι της δουλειάς τα βλέπουν αυτά από χιλιόμετρο. Και πίστεψέ με, δεν υπάρχει πιο άβολο πράγμα από το να βλέπεις ένα πιάτο που έφαγες πριν τρεις μήνες σε μαγαζί της Αθήνας να εμφανίζεται αυτούσιο αλλού και να παρουσιάζεται σαν “προσωπική δημιουργία”.

Και δεν μιλάω για επιρροή.

Άλλο επιρροή, άλλο αντιγραφή καρμπόν.

Άλλο “πήρα την ιδέα και την πήγα κάπου δικό μου” κι άλλο “άλλαξα μόνο το πιάτο σε μαύρο αντί για άσπρο”.

Να σου πω κάτι όμως;

Κανείς δεν θα σε κράξει αν πεις την αλήθεια. Ίσα-ίσα, μάγκας ή κυρία με βούλα και υπογραφή θα φανείς.

Βγες και πες:

“Πήγα Αθήνα. Πήγα στο τάδε μαγαζί του τάδε σεφ. Είδα κάτι που μου άρεσε πολύ και έκανα τη δική μου εκδοχή.”

Αυτό είναι μαγκιά. Αυτό είναι σεβασμός. Αυτό δείχνει άνθρωπο που δεν φοβάται. Γιατί η γαστρονομία δεν είναι διαγωνισμός ego. Δεν είναι “ποιος το σκέφτηκε πρώτος”. Είναι κοινότητα. Είναι επιρροή. Είναι εξέλιξη.

Ξέρεις πόσοι Έλληνες σεφ λένε δημόσια ποιος τους επηρέασε;

Όλοι σχεδόν. Και οι μεγάλοι και οι μικροί. Γιατί δεν μειώνεσαι όταν αναγνωρίζεις από πού πήρες έμπνευση. Μεγαλώνεις.

Και μεταξύ μας;

Το κοινό σήμερα δεν ψάχνει τον “μάγο”. Ψάχνει τον αυθεντικό άνθρωπο. Εκείνον που λέει την ιστορία του καθαρά, χωρίς φτιασίδια και δήθεν.

Οπότε ας χαλαρώσουμε λίγο με το “signature dish” που το έχουμε δει ήδη σε τρία εστιατόρια πριν εμφανιστεί στο Instagram reel με δραματική μουσική και captions τύπου “μια ιδέα που γεννήθηκε ένα βράδυ”.

Σιγά τα αίματα, συνάδελφοι.

Μαγειρική κάνουμε. Δεν ανακαλύπτουμε το εμβόλιο.

Και για να τελειώνουμε όμορφα:

Η Ελλάδα και η Κύπρος γαστρονομικά έχουν να κερδίσουν πολλά η μία από την άλλη. Υπάρχει ταλέντο, υπάρχει όρεξη, υπάρχει τρομερή νέα γενιά μαγείρων και στις δύο πλευρές. Ας ανταλλάζουμε ιδέες, ας ταξιδεύουμε, ας τρώμε ο ένας στα μαγαζιά του άλλου, ας δίνουμε credits όπου πρέπει και ας αφήσουμε τις μικροπονηριές.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το καλό φαγητό ενώνει.

Και η αλήθεια, όσο κι αν τσούζει λίγο, πάντα κάνει καλύτερη γεύση.