Προβληματίστηκα πολύ πριν συντάξω αυτή την επιστολή αλλά πήρα τελικά την απόφαση να την αποστείλω γιατί είμαι ιδιαίτερα απογοητευμένη, νιώθοντας μάλιστα απίστευτη ματαίωση. Θα ήθελα με τα λίγα λόγια που σας αποστέλλω να εκφράσω τον έντονο προβληματισμό μου σχετικά με το φαγητό που προσφέρεται στο προσωπικό του εστιατορίου που δουλεύω τις τελευταίες δύο εβδομάδες, το λεγόμενο staff food. Ειλικρινά διερωτώμαι αν πρόκειται για αμέλεια, αδιαφορία ή απλώς για μια κακή φάρσα εις βάρος των ανθρώπων που εργάζονται καθημερινά για την επιχείρηση.
Στην προηγούμενη εργασία μου, το φαγητό του προσωπικού ήταν πραγματικό φαγητό. Εναλλασσόταν, είχε ποιότητα, είχε εμφάνιση και, κυρίως, χαιρόσουν να το βλέπεις και να το τρως. Ήταν ένας τρόπος να δείχνει η επιχείρηση έμπρακτα ότι σέβεται τους ανθρώπους της.
Η εμπειρία μου εδώ, όμως, ήταν εντελώς διαφορετική.
Αναφέρω χαρακτηριστικά την πρώτη μου ημέρα, όταν πήγα γύρω στις 12:15 για να φάω. Μπροστά μου βρέθηκαν παραβρασμένα ζυμαρικά μαζί με ένα είδος κιμά, ο οποίος περισσότερο με προβλημάτισε παρά μου άνοιξε την όρεξη. Η μυρωδιά του ήταν τόσο δυσάρεστη, που πραγματικά αναρωτήθηκα πώς ήταν δυνατόν να σερβίρεται αυτό το φαγητό στους εργαζομένους. Δοκίμασα να βάλω μία μπουκιά στο στόμα μου, όμως η γεύση και η μυρωδιά ήταν τέτοιες που δεν μπορούσα να το φάω.
Το πιο παράξενο ήταν ότι εκείνη την ώρα σχεδόν κανένας από τους υπόλοιπους εργαζομένους δεν είχε πάει να φάει. Όταν αργότερα βγήκα έξω και ρώτησα τα άλλα παιδιά γιατί δεν πήγαιναν για φαγητό, η απάντηση που πήρα ήταν χαρακτηριστική: «Θα καταλάβεις απόψε και αύριο, όταν θα ξαναπάς για το φαγητό σου».
Και πράγματι, πήγα να δοκιμάσω ξανά.
Τη δεύτερη φορά, το γεύμα ήταν ρύζι με λαχανικά. Δυστυχώς, η εμπειρία δεν ήταν καλύτερη. Ήταν ακόμη χειρότερη. Λαπάς ρύζι με λαπά λαχανικά θα έλεγα ότι ήταν. Σε εκείνο το σημείο κατάλαβα πραγματικά τι εννοούσαν οι συνάδελφοί μου.
Δεν θεωρώ αποδεκτό μια μεγάλη επιχείρηση ή ένας οργανισμός να αντιμετωπίζει με τέτοιο τρόπο τη σίτιση του προσωπικού του. Οι εργαζόμενοι είναι οι άνθρωποι που αποτελούν την κινητήρια δύναμη μιας επιχείρησης. Είναι αυτοί που καθημερινά εργάζονται, εξυπηρετούν, παράγουν και συμβάλλουν στα έσοδά της.
Όταν, μάλιστα, μιλάμε για έναν χώρο που θεωρείται από τους καλύτερους της πόλης, οι προσδοκίες είναι ακόμη μεγαλύτερες.
Δεν ζητά κανείς πολυτέλειες ή γκουρμέ γεύματα. Ζητάμε ένα αξιοπρεπές, φρέσκο, καθαρό και καλομαγειρεμένο φαγητό, το οποίο να μπορεί ένας εργαζόμενος να καταναλώσει χωρίς να αναρωτιέται τι ακριβώς βρίσκεται στο πιάτο του.
Ειλικρινά, υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκα ότι δεν θα έδινα αυτό το φαγητό ούτε στο κατοικίδιό μου, επειδή το αγαπώ. Και δεν το λέω για να προσβάλω κανέναν. Το λέω για να αποτυπώσω το μέγεθος της απογοήτευσης που ένιωσα.
Η κατάσταση αυτή με έχει απογοητεύσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε, παρά το γεγονός ότι βρίσκομαι ακόμη στην επιχείρηση, έχω φτάσει να σκέφτομαι ακόμη και το ενδεχόμενο αποχώρησής μου.
Ελπίζω η επιστολή αυτή να αντιμετωπιστεί όχι ως μια απλή γκρίνια ενός εργαζομένου, αλλά ως μια ειλικρινής και σοβαρή παρατήρηση για ένα ζήτημα που αφορά την αξιοπρέπεια και τον σεβασμό προς το προσωπικό.
