Είναι όντως τραγελαφικό. Δεν θα περάσει βδομάδα, που να μη με ρωτήσει έστω και ένας πελάτης του εστιατορίου μου την κλασική πλέον ερώτηση “ Μα γιατί δεν προσλαμβάνετε και Κύπριους που μιλούν τη γλώσσα μας “. Τις πρώτες φορές, απαντούσα, τεκμηρίωνα, εξηγούσα. Τώρα κουράστηκα πια να είμαι τόσο γραφικός. Τι να τους ξαναπώ; Ότι δίνω πρώτο μισθό πέραν των €1300 το μήνα και στατιστικά, έξτρα €400 tips (κάποιους μήνες μέχρι και €600 tips έκαστος σερβιτόρος). Να ξαναπώ ότι προχώρησα σε πενθήμερη εργασία, ότι έχουν δωρεάν ένα ή δυο φαγητά τη μέρα, δωρεάν ποτό και καφέδες, εργασία σε κλιματιζόμενο περιβάλλον και εδώ και τέσσερα χρόνια έχω μόνιμη αγγελία για πρόσληψη προσωπικού και κανένας Κύπριος δεν έρχεται καν για interview. Και αν έρθει και κανένας, η πρώτη ερώτηση είναι αν γίνεται να μη δουλεύει σαββατοκύριακα και βράδια. Να, λοιπόν κυρίες και κύριοι που έχετε την απορία γιατί δεν βλέπετε Κύπριους εργαζόμενους στα μαγαζιά μας. Εμείς τους καλούμε να έρθουν κάτω από τις καλύτερες προϋποθέσεις και αυτοί σφυρίζουν αδιάφορα.
Πείτε μας την άποψη σας στα comments:
Κάποιες φορές δεν χρειάζεται καν να δοκιμάσεις οτιδήποτε για να καταλάβεις πως βρίσκεσαι σε έναν ξεχωριστό γαστρονομικό και όχι μόνο, προορισμό. Αρκεί να καθίσεις, να
Η γαστρονομία δεν είναι ένας δρόμος που τελειώνει όταν ένας σεφ αποκτήσει εμπειρία, δημιουργήσει το δικό του εστιατόριο ή αποκτήσει μια καλή φήμη. Είναι ένας
Σαν ξεκινήσεις τη βόλτα σου στους στρωμένους με πέτρα, γραφικούς δρόμους της παλιάς πόλης του Gdańsk, στη σκιά της συγκλονιστικής Basilica Mariacka, σίγουρα θα πέσει
Το βλέπουμε σχεδόν σε κάθε ράφι. Μαύρη σοκολάτα που γράφει με μεγάλα γράμματα 70% κακάο. Και κάπου εδώ αρχίζει η παρεξήγηση: σημαίνει άραγε ότι το
Υπάρχουν φεστιβάλ που απλώς επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Και υπάρχουν εκείνα που, με το πέρασμα του χρόνου, γίνονται κομμάτι της ίδιας της πολιτιστικής ταυτότητας ενός τόπου.