Υπάρχουν στιγμές που, όσο κι αν προσπαθήσεις να τις περιγράψεις, οι λέξεις μοιάζουν πολύ φτωχές. Ειδικά όταν καλείσαι να περιγράψεις το μέγεθος ενός πολυβραβευμένου σεφ, όπως ο Έκτορας Μποτρίνι, που δεν επαναπαύεται ποτέ· που εξελίσσεται ασταμάτητα, ξαναγράφοντας τον εαυτό του, με παρθενογένεση όμως, επαναδημιουργώντας πιάτο με πιάτο, συνταγή με συνταγή. Το Botrini’s, το βραβευμένο με αστέρι Michelin εστιατόριό του στην Αθήνα, αποτελεί μια από τις ανυπέρβλητες οινογαστρονομικές του πρεσβείες και δεν είναι απλώς ένας γαστρονομικός προορισμός. Είναι σημείο αναφοράς για όλη την Ελλάδα.
Καθίσαμε δίπλα από την εντυπωσιακή κάβα με τις περισσότερες από 900 ετικέτες, ένα πραγματικό οινικό σύμπαν που σε προκαλεί να χαθείς μέσα του. Πριν όμως πάρουμε τη θέση μας, κοντοσταθήκαμε έξω από την κουζίνα. Και για λίγα λεπτά, απλώς παρακολουθούσαμε. Τους σεφ. Την κίνηση. Την ακρίβεια. Μια ομάδα που λειτουργεί σαν ένα σώμα, με ρυθμό, ένταση και απόλυτη συγκέντρωση. Δεν υπήρχε φωνή. Μόνο πράξη.
Και όλα αυτά σε απόλυτη συνάρτηση και συνεννόηση με το προσωπικό εξυπηρέτησης, προσφέροντας έτσι μια οργάνωση που εντυπωσιάζει, με χρόνους σερβιρίσματος υποδειγματικούς και μια ροή που δεν σπάει ποτέ. Κάθε πιάτο έρχεται την κατάλληλη στιγμή, με επεξήγηση από ανθρώπους που γνωρίζουν – και αγαπούν – αυτό που κάνουν. Επαγγελματισμός, ναι. Αλλά και μια ζεστασιά που σε κάνει να νιώθεις οικεία.
Το ταξίδι ξεκινά αθόρυβα, σχεδόν ποιητικά. Ένα μενού γευσιγνωσίας που δεν θες να σταματήσει, γιατί κάθε του στάδιο προκαλεί, συγκλονίζει και μαγεύει τους γευστικούς κάλυκες. Ένα “γλαστράκι” φτάνει μπροστά σου. Ο κήπος με τα χρυσάνθεμα. Bottarga, χαμομήλι, λεμόνι. Δροσιά, μια ιδέα από πικράδα, αλμύρα – όλα σε ισορροπία. Δεν είναι απλώς ένα καλωσόρισμα· είναι δήλωση πρόθεσης. Κρέμα αυγοτάραχου με καπνιστό χέλι, χαμομήλι και λευκή σοκολάτα, που παίζει με τις αντιθέσεις με τρόπο σχεδόν προκλητικό. Και όμως, λειτουργεί.
Το cappuccino άγριων μανιταριών έρχεται να σε γειώσει. Ζωμός βαθύς, γήινος, με αφρό από ριζότο cacio e pepe που “κάθεται” απαλά πάνω του. Ένα φλιτζανάκι του καφέ που δεν φωνάζει, αλλά σε κερδίζει σιγά σιγά.
Και κάπου εκεί, η περίφημη καρμπονάρα του Ettore. Χωρίς ζυμαρικό. Με κρέμα από νούμπουλο, κοιλιά ξιφία και καραμελωμένα φουντούκια. Ένα πιάτο-υπογραφή, που ισορροπεί ανάμεσα στη μνήμη και την ανατροπή. Το δοκιμάζεις και καταλαβαίνεις γιατί δεν αλλάζει.
Το ψωμί και τα αλλαντικά είναι μια ενότητα από μόνα τους. Προζυμένιο ψωμί με μαγιά 14 ετών, βούτυρο με μέλι και γύρη, ελαιόλαδο από κορωνέικες ελιές που δεν θες να τελειώσει, χειροποίητα αλλαντικά και ρικότα με πούδρα ντομάτας και άγριο σκόρδο. Εδώ δεν μιλάμε για ξεκίνημα με ψωμί. Μιλάμε για τελετουργία.
Ο ξιφίας carpaccio με εσπεριδοειδή και παγωτό jalapeño φέρνει την ένταση εκεί που πρέπει. Δροσιά, οξύτητα και μια πικάντικη υποψία που ξυπνά τον ουρανίσκο. Ένα πιάτο-σταθμός για το εστιατόριο, ενώ το ίδιο πιστεύω πως θα γίνει και με το επονομαζόμενο “ψάρι του βουνού” – καπνιστή ρέγγα με τσιγαριστά άγρια χόρτα, αφρό καλαμποκιού και καραμελωμένο popcorn, που ήταν ίσως από τα πιο “Μποτρινικά” πιάτα της βραδιάς. Παιχνιδιάρικο, νοσταλγικό, πολυεπίπεδο.
Το μοσχαρίσιο ταρτάρ, με κρέμα καπνιστού κρόκου και τζελ ντομάτας, φέρνει μια ανεπαίσθητη ανάμνηση… burger. Και ναι, είναι τόσο καλοδουλεμένο που δεν σε ενοχλεί. Σε κάνει να χαμογελάς.
Τα “Ιερά της Νάπολης” κινούνται σε άλλη κατεύθυνση. Φρέσκο ζυμαρικό, ντομάτα, μια τοσταρισμένη μαγιά που δίνει βάθος και χαρακτήρα. Πιο λιτό, πιο ουσιαστικό. Ένα πιάτο που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει – και τελικά το καταφέρνει. Κάτι μεταξύ πίτσας Μαργαρίτας και ζυμαρικών με σάλτσα ντομάτας. Ένα συνονθύλευμα πιάτων σε ένα πιατάκι γευστικό που δεν ξεχνιέται με τίποτα.
Η πέστροφα, με αυγοτάραχο, πίκλα παντζαριού και νότες περγαμόντου, είχε καθαρότητα και ακρίβεια. Η υφή της, σχεδόν βελούδινη, ισορροπεί με την οξύτητα και τη γήινη γλύκα του παντζαριού. Ένα πιάτο-ωδή στην υψηλή γαστρονομία, με κάθε του υλικό να έχει πολλαπλές προετοιμασίες και εξειδικευμένο mise en place, που παρόμοιά του συναντάς σε βραβευμένα με δύο και βάλε αστέρες Michelin.
Και κάπου εκεί, το επιδόρπιο. Ένα γλυκό ταξίδι με κόκκινα φρούτα και υφές σοκολάτας. Όχι υπερβολικό. Όχι βαρύ. Ακριβώς όσο χρειάζεται για να κλείσει την ιστορία. Τόσο όσο για να μείνει στο στόμα η επίγευση και η μελωδία της ευτυχίας.
Κατά τα άλλα, ο σομελιέ, με διακριτική παρουσία αλλά ουσιαστική συμβολή, μας οδήγησε αρχικά στο Milia Riza Luntáne 2022, ένα κομψό αφρώδες rosé που άνοιξε ιδανικά το δείπνο. Η συνέχεια με το Malterdinger 2021 του Bernhard Huber έφερε οξύτητα και φρεσκάδα εκεί που χρειαζόταν, ενώ το Pinot Noir Rosé στα τελευταία στάδια έντυσε όμορφα τα πιο σύνθετα πιάτα.
Το σέρβις; Υποδειγματικό. Επαγγελματικό, με σωστές επεξηγήσεις σε κάθε στάδιο, αλλά ταυτόχρονα φιλικό, χωρίς ίχνος επιτήδευσης. Μια ομάδα καλοστημένη, εκπαιδευμένη να χειρίζεται τις ιδιαιτερότητες του καθενός, αλλά συνάμα να ντύνει με χαμόγελο την όλη επικοινωνιακή, με τους θαμώνες, περιρρέουσα ατμόσφαιρα.
Φεύγοντας, δεν κρατάς απλώς γεύσεις. Κρατάς στιγμές. Μνήμες. Μικρές ιστορίες που ειπώθηκαν μέσα από πιάτα.
Το Botrini’s δεν είναι απλώς ένα από τα καλύτερα εστιατόρια της Ελλάδας. Είναι μια εμπειρία που εξελίσσεται. Και σε παρασύρει μαζί της. Στο προτείνω ανεπιφύλακτα και χωρίς ίχνος ενδοιασμού.
Λεωφ. Βασιλέως Γεωργίου B 24B, Αθήνα 152 33, Ελλάδα
+30 2106857323
REVIEW IN ENGLISH
Botrini’s. An ode to haute cuisine, infused with memory and emotion. A dining experience to remember… (1 Michelin Star)
There are moments that, no matter how hard you try to describe them, words simply fall short. Especially when you’re asked to capture the magnitude of a multi-awarded chef like Ettore Botrini — a man who never stands still, who constantly evolves, redefining himself dish after dish, recipe after recipe.
Botrini’s, his Michelin-starred restaurant in Athens, stands as one of his most remarkable gastronomic expressions. It is not merely a dining destination. It is a benchmark — not just for Greece, but for contemporary cuisine at large.
We were seated beside the impressive wine cellar, home to more than 900 labels — a true oenological universe inviting you to get lost in it. Before taking our seats, however, we paused just outside the kitchen. For a few moments, we simply observed. The chefs. The movement. The precision. A team operating as one, with rhythm, intensity, and absolute focus. No voices. Just execution.
All of this unfolds in perfect harmony with the front-of-house team, resulting in a level of organization that genuinely impresses. The timing of each course is impeccable, the flow seamless. Every dish arrives at exactly the right moment, introduced by people who clearly understand — and love — what they do. Professional, yes. But also warm, making you feel completely at ease.
The journey begins quietly, almost poetically. A tasting menu you don’t want to end, as each stage provokes, excites, and captivates the palate. A small “garden pot” is placed before you. Chrysanthemums, bottarga, chamomile, lemon. Freshness, a gentle bitterness, salinity — all in perfect balance. Not just an amuse-bouche, but a statement of intent. Alongside it, a cream of cured fish roe with smoked eel, chamomile, and white chocolate plays with contrasts in a way that feels almost daring — yet it works.
The wild mushroom cappuccino follows, grounding you. A deep, earthy broth topped with a delicate cacio e pepe risotto foam. A subtle dish — not loud, but quietly captivating.
Then comes the iconic carbonara of Ettore. No pasta. A cream of cured pork, swordfish belly, and caramelized hazelnuts. A signature dish that balances memory and reinvention. One bite is enough to understand why it remains unchanged.
Bread and cured meats arrive as a course of their own. Sourdough bread made with a 14-year-old starter, butter with honey and pollen, Koroneiki olive oil you wish would never run out, handcrafted charcuterie, and ricotta with tomato powder and wild garlic. This is not just bread service. It’s ritual.
The swordfish carpaccio, with citrus notes and jalapeño ice cream, brings brightness and tension exactly where needed. Fresh, acidic, with a subtle heat that awakens the palate. A defining dish for the restaurant — and likely to remain so. The same can be said for the so-called “mountain fish”: smoked herring with wild greens, corn espuma, and caramelized popcorn. One of the most “Botrinian” creations of the evening. Playful, nostalgic, layered.
The beef tartare, with smoked egg yolk cream and tomato gel, carries a faint suggestion of… a burger. And yes, it works beautifully. Clever, precise, and quietly indulgent.
“I Sacri di Napoli” moves in a different direction. Fresh pasta, tomato, and toasted yeast adding depth and character. More restrained, more essential. A dish that doesn’t try to impress — and yet, it does. Somewhere between a Margherita pizza and a classic tomato pasta. A fusion of ideas, served on a small plate you won’t forget.
The trout, paired with fish roe, pickled beetroot, and hints of bergamot, is clean and precise. Its almost velvety texture balances beautifully with the acidity and earthy sweetness of the beetroot. A dish that feels like a true ode to haute cuisine, with multiple preparations and a level of mise en place you’d expect from restaurants holding two or more Michelin stars.
And then, dessert. A sweet journey through red fruits and layers of chocolate. Not excessive. Not heavy. Just enough to close the story. Leaving behind a lingering aftertaste — almost like a quiet melody of satisfaction.
Meanwhile, the sommelier, discreet yet essential, guided us through the evening. Starting with Milia Riza Luntáne 2022, an elegant sparkling rosé that set the tone beautifully. The Malterdinger 2021 by Bernhard Huber followed, bringing freshness and acidity where needed, while a Pinot Noir Rosé accompanied the final courses with finesse.
The service? Exemplary. Professional, with clear explanations at every stage, yet warm and unpretentious. A well-trained team, capable of handling every guest’s nuances, while maintaining a genuine and welcoming atmosphere.
As you leave, you don’t just carry flavors with you. You carry moments. Memories. Small stories told through each dish.
Botrini’s is not simply one of the best restaurants in Greece. It is an evolving experience.
And it draws you in, completely.
24B Vasileos Georgiou B Ave, Athens 152 33, Greece
+30 210 6857323
