Sharing μενού, αλλά πού χώρος για τα πιατάκια σας;

I love sharing. Και μάλιστα πολύ. Πραγματικά δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που πήγα σε εστιατόριο και παράγγειλα τη μερίδα μου. Και οι φίλες μου το ίδιο. Παραγγέλνουμε η κάθε μια από ένα δυο πιατάκια, τα βάζουμε στο κέντρο του τραπεζιού και τσιμπάμε όλες, απ’ όλα. 

Διαβάσαμε τις προάλλες ένα άρθρο για ένα νέο μαγαζί στη Λευκωσία που έδωσε έμφαση στα μοιρασιάρικα πιάτα, κλείσαμε τραπέζι, πήγαμε και απογοητευτήκαμε. Τα τραπέζια του μαγαζιού ήταν τόσο μικρά που χωρούσαν απλά τα άδεια πιάτα μπροστά μας, αφήνοντας στο κέντρο ένα μικρό χώρο που όσο και αρκούσε για ένα πιατάκι, αλατιέρα, πιπεριέρα και τα ποτήρια μας.

Ερχόταν το παιδί να φέρει το δεύτερο πιάτο, έβλεπε ότι δεν είχε χώρο και τη μια μας ρωτούσε “Κορίτσια πού να το αφήσω αυτό” και την άλλη μάς το έδινε στο χέρι να το μοιραστούμε πριν το καθίσει καν πάνω στο τραπέζι. 

Συγγνώμη δηλαδή. Αυτό δεν είναι sharing. Είναι καταπίεση. Και από την άλλη ο σεφ θέλει πάνω στη σαλάτα με παντζάρι και κατσικίσιο τυρί που ήδη έχω στο πιάτο, να βάλω απάνω τις κρεμώδεις ραβιόλες μανιταριών και από πάνω το ριζότο γαρίδας, γιατί εσείς φτιάξατε μινιατούρες τραπέζια; Ποτέ ξανά.