Άλλοι να πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους… κι άλλοι να σφυράνε αδιάφορα

Σας γράφω από ένα μικρό χωριό της οροσειράς του Τροόδους, όπου εδώ και χρόνια διατηρώ μια μικρή υπεραγορά με τμήμα φρούτων και λαχανικών. Δεν είμαι ούτε μεγάλος επιχειρηματίας ούτε κανένας πλούσιος έμπορος. Ένας απλός άνθρωπος είμαι με την οικογένειά μου, που προσπαθεί να βγάλει το ψωμί του τίμια και νόμιμα.

Καθημερινά αγοράζω φρέσκα φρούτα από παραγωγούς των γύρω χωριών. Τα αγοράζω με τιμολόγια και αποδείξεις, τα δηλώνω όλα κανονικά και τα πωλώ στους πελάτες μου επίσης με αποδείξεις. Πληρώνω φόρους, πληρώνω δημοτικά τέλη, πληρώνω σκύβαλα, πληρώνω ηλεκτρισμό, νερό, κοινωνικές ασφαλίσεις και προσωπικό. Με λίγα λόγια, πληρώνω ό,τι προβλέπει ο νόμος.

Το μεγάλο μου παράπονο όμως είναι άλλο.

Όποιος ανεβαίνει προς το Τρόοδος θα συναντήσει σε διάφορα σημεία του δρόμου, αλλά και σε δρόμους που συνδέουν τη μία κοινότητα με την άλλη, πρόχειρους πάγκους με φρούτα. Κάποιοι «πωλητές» σταματούν στην άκρη του δρόμου, βάζουν πέντε-έξι κασόνια με κεράσια, δαμάσκηνα, βερίκοκα, άλλα εποχιακά προϊόντα, κούζους με χαλούμια, μαρμελάδες σπιτικές, γλυκά του κουταλιού και αρχίζουν τις πωλήσεις. Άμα τα πουλήσουν, φέρνουν άλλα 5-6 κασόνια και πάει λέγοντας.

Μέχρι εδώ, θα πει κάποιος, τι κακό υπάρχει;

Το κακό είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχουν αναρτημένες τιμές, δεν εκδίδονται αποδείξεις και κανείς δεν γνωρίζει αν οι πωλήσεις αυτές δηλώνονται πουθενά. Την ώρα που εγώ καταγράφω και το τελευταίο ευρώ που περνά από την ταμειακή μου μηχανή, άλλοι φαίνεται να λειτουργούν χωρίς τις ίδιες υποχρεώσεις.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, πολλές φορές ακούγονται και ιστορίες που προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη αγανάκτηση. Σε τοπικά καφενεία, ορισμένοι από αυτούς τους πωλητές δεν διστάζουν να παινεύονται ότι «έβγαλαν 300, 500 και 1000 ευρώ καθαρά μέσα σε μία μέρα». Αν πράγματι ισχύουν τέτοια ποσά, τότε το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο επιτακτικό: δηλώνονται αυτά τα εισοδήματα, εκδίδονται οι ανάλογες αποδείξεις και καταβάλλονται οι αντίστοιχοι φόροι; Για όσους προσπαθούμε να λειτουργούμε νόμιμα και να τηρούμε όλες τις υποχρεώσεις μας, αυτό δεν είναι απλώς αθέμιτος ανταγωνισμός. Είναι ένα διπλό χτύπημα: πρώτα στην τσέπη μας και μετά στην ίδια την έννοια της δικαιοσύνης.

Και διερωτώμαι: Είναι δίκαιο αυτό;

Είναι δίκαιο εγώ να πληρώνω κάθε χρόνο όλες τις νόμιμες υποχρεώσεις μου και κάποιος άλλος να στήνει έναν αυτοσχέδιο πάγκο δίπλα στον δρόμο χωρίς τα ίδια έξοδα και τις ίδιες υποχρεώσεις; Είναι δίκαιο εγώ να ανησυχώ για ελέγχους, άδειες, φορολογικές δηλώσεις και εργατική νομοθεσία, ενώ άλλοι να λειτουργούν ανεξέλεγκτα;

Δεν έχω τίποτα με τους παραγωγούς. Αντίθετα, τους στηρίζω και συνεργάζομαι μαζί τους χρόνια. Εκείνο που ζητώ είναι ίσοι κανόνες για όλους.

Ακούμε συχνά τις αρμόδιες υπηρεσίες να μιλούν για απώλειες εσόδων και για την ανάγκη αύξησης των φορολογικών εισπράξεων. Πώς όμως θα γεμίσουν τα δημόσια ταμεία όταν κάποιοι δραστηριοποιούνται χωρίς να συνεισφέρουν τα ίδια με όσους λειτουργούν νόμιμα; Πώς θα στηριχθούν οι κοινότητες και οι τοπικές αρχές όταν μέρος της οικονομικής δραστηριότητας παραμένει εκτός κάθε ελέγχου;

Αν ο νόμος λέει ότι πρέπει να υπάρχουν άδειες, αποδείξεις και αναρτημένες τιμές, τότε να ισχύει για όλους. Και αν δεν χρειάζονται, τότε να μας το πουν κι εμάς τους υπόλοιπους που πληρώνουμε κάθε μήνα όσα μας αναλογούν.

Με εκτίμηση,

Ένας μανάβης από ένα μικρό χωριό του Τροόδους