Γιατί αυτή η συμπεριφορά προς το πρόσωπό μας; Ήρθα κι εγώ από την Ελλάδα για να δουλέψω…

Εργάζομαι ως σερβιτόρα στη Λευκωσία και θέλω να πω κάτι που ίσως κάποιοι πελάτες δεν έχουν σκεφτεί ποτέ.

Δεν ζητάμε να μας κάνετε χάρη. Κάνουμε τη δουλειά μας.

Αυτό που ζητάμε είναι λίγη ευγένεια.

«Φέρε μου αυτό». «Πάρε το από εδώ». «Άλλαξέ το». «Θέλω εκείνο». «Πού είναι το άλλο;» Όλα στην προστακτική. Χωρίς ένα «παρακαλώ», χωρίς ένα «ευχαριστώ», χωρίς καν να μας κοιτάξουν πολλές φορές στα μάτια.

Και δεν μιλάω για όλους. Μιλάω για εκείνους που μπαίνουν σε ένα εστιατόριο και, από τη στιγμή που κάθονται, συμπεριφέρονται στον άνθρωπο που τους εξυπηρετεί σαν να είναι δεύτερης κατηγορίας.

Είμαι Ελληνίδα, δουλεύω στη Λευκωσία και έχω συναδέλφους από διαφορετικές χώρες. Όλοι μας στεκόμαστε όρθιοι για ώρες, τρέχουμε, ακούμε, χαμογελάμε και προσπαθούμε να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας.

Ένα «παρακαλώ» δεν κοστίζει τίποτα.

Ένα «ευχαριστώ» ακόμη λιγότερο.

Δεν είναι δύσκολο να πεις «παρακαλώ» και «ευχαριστώ». Δεν σε κάνει λιγότερο σημαντικό πελάτη. Απλώς δείχνει ότι σέβεσαι τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου. Κι αυτό, νομίζω, θα έπρεπε να είναι το πιο αυτονόητο πράγμα μέσα σε ένα εστιατόριο.