Απλά επικοινωνώ μαζί σας για να θέσω ένα θέμα που νομίζω πρέπει να τύχει νομοθετικής ρύθμισης, το οποίο αφορά τα εστιατόρια. Οτιδήποτε φαγώσιμο αγοράζουμε από μια υπεραγορά, είναι υποχρεωτικό να αναγράφεται πάνω στη συσκευασία του, το βάρος, η ποσότητα, τα γραμμάρια, τα κιλά του…
Πας σε ένα εστιατόριο και βλέπεις στη λίστα π.χ λαυράκι με πουρέ σελινόριζας, βοδινό φιλέτο Αργεντινής με πατάτες wedges, σολομός με φινόκιο… Δεν έπρεπε να υπάρχει μια νομοθεσία που να επιβάλλει στον ιδιοκτήτη ενός εστιατορίου να αναγράφει το βάρος, τουλάχιστον της πρωτεΐνης των φαγητών που πωλεί στη λίστα του, έστω και στην τελευταία σελίδα του μενού;
Δεν έπρεπε, εγώ ως καταναλωτής να γνώριζα σε τι αντιστοιχούν τα €26 του πιάτου με σολομό σε εστιατόριο της Λευκωσίας που πήγατην Παρασκευή, γιατί αν ήξερα ότι αντιστοιχούν στη μικροσκοπική μερίδα των 125 γραμμαρίων – ρώτησα το διευθυντή και έμαθα όταν είδα τη μερίδα – εγώ δε θα παράγγελνα το συγκεκριμένο πιάτο. Ούτε θα παράγγελνα το ριζότο με γαρίδες των €28 αν ήξερα ότι όλες κι όλες έχει 3 γαρίδες, ίσαμε το μικρό μου δακτυλάκι.
Πείτε μας την άποψη σας στα comments:
Το ταξίδι προς το πολυβραβευμένο Salt & Fire είναι τόσο όσο για να πεις “ταξίδεψα”, μα όχι τόσο για να φτάσεις κουρασμένος. Είκοσι λεπτάκια από
Στη Σουηδία, ο όρος Fika έχει μέσα του κάτι που προκαλεί ευχάριστα συναισθήματα. Κάπου ανάμεσα στη δουλειά, στην καθημερινότητα και στο βραδινό δείπνο, υπάρχει μια
Υπάρχουν πράγματα που θεωρούμε αυτονόητα. Τόσο αυτονόητα, που όταν ταξιδεύουμε ξεχνάμε να τα ελέγξουμε. Και κάπου εκεί αρχίζουν τα… ταξιδιωτικά δράματα! Το τελευταίο διάστημα, βλέπω
Τις τελευταίες δεκαπέντε ημέρες βρέθηκα σε μερικά από τα καλύτερα ξενοδοχεία της Κεντρικής και Νότιας Ευρώπης. Ξενοδοχεία τεσσάρων και πέντε αστέρων, με εξαιρετική φήμη, όμορφα
Το σκηνικό είναι σχεδόν έτοιμο. Ο ήλιος πέφτει, η ζέστη γίνεται επιτέλους ευχάριστη, τα φωτάκια στη βεράντα ανάβουν, η θάλασσα είναι λίγα μέτρα πιο πέρα