
Απλά επικοινωνώ μαζί σας για να θέσω ένα θέμα που νομίζω πρέπει να τύχει νομοθετικής ρύθμισης, το οποίο αφορά τα εστιατόρια. Οτιδήποτε φαγώσιμο αγοράζουμε από μια υπεραγορά, είναι υποχρεωτικό να αναγράφεται πάνω στη συσκευασία του, το βάρος, η ποσότητα, τα γραμμάρια, τα κιλά του…
Πας σε ένα εστιατόριο και βλέπεις στη λίστα π.χ λαυράκι με πουρέ σελινόριζας, βοδινό φιλέτο Αργεντινής με πατάτες wedges, σολομός με φινόκιο… Δεν έπρεπε να υπάρχει μια νομοθεσία που να επιβάλλει στον ιδιοκτήτη ενός εστιατορίου να αναγράφει το βάρος, τουλάχιστον της πρωτεΐνης των φαγητών που πωλεί στη λίστα του, έστω και στην τελευταία σελίδα του μενού;
Δεν έπρεπε, εγώ ως καταναλωτής να γνώριζα σε τι αντιστοιχούν τα €26 του πιάτου με σολομό σε εστιατόριο της Λευκωσίας που πήγατην Παρασκευή, γιατί αν ήξερα ότι αντιστοιχούν στη μικροσκοπική μερίδα των 125 γραμμαρίων – ρώτησα το διευθυντή και έμαθα όταν είδα τη μερίδα – εγώ δε θα παράγγελνα το συγκεκριμένο πιάτο. Ούτε θα παράγγελνα το ριζότο με γαρίδες των €28 αν ήξερα ότι όλες κι όλες έχει 3 γαρίδες, ίσαμε το μικρό μου δακτυλάκι.
Πείτε μας την άποψη σας στα comments:

Είναι κάποιες φορές που βγαίνεις με σκοπό να φας καλά. Άλλες πάλι για να ανταμώσεις φίλους, να ακούσεις καλή μουσική, να πιεις και ένα ποτηράκι

Η τέχνη συνήθως ζει σε μουσεία, γκαλερί και ιδιωτικές συλλογές. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις όπου ξεπερνά τα όρια των τοίχων και περνά στην καθημερινότητα με έναν

Από τις 3 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου 2026, το Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος επιστρέφει με πέντε σπουδαίες παραγωγές από Κύπρο, Ελλάδα, Ισπανία και

Σε μια εποχή όπου η γαστρονομία στην Κύπρο εξελίσσεται διαρκώς, το Salt & Fire έχει καταφέρει να ξεχωρίσει ως ένας από τους πιο δυνατούς γαστρονομικούς

Τα τελευταία χρόνια ακούμε όλο και πιο συχνά τον όρο «Farm to Table». Για πολλούς αποτελεί απλώς μια νέα τάση στη γαστρονομία. Για τους κορυφαίους
