
Δηλώνω αθεράπευτη λάτρης των ποιοτικών εστιατορίων, όχι των δήθεν, αλλά αυτών που δίνουν σημασία στη γεύση, στις αυθεντικές συνταγές και στα ποιοτικά υλικά. Λατρεύω την ιταλική κουζίνα και περισσότερο από όλα, τα ριζότο. Έχω όμως ένα παράπονο. Δύσκολα βρίσκω κάπου που να είναι πραγματικό ριζότο αυτό που τρώω στο νησί και ιδίως στη Λεμεσό όπου ζω. Περισσότερο θα το ονόμαζα ρύζι ή λαπά και όχι ριζότο. Και το παράξενο είναι ότι σχεδόν όλα τα εστιατόρια και οι καφετέριες έχουν στην κάρτα τους ριζότο. Το ριζότο θέλει αγάπη, σημασία, προσοχή και ανακάτεμα πολύ. Πρέπει να κουραστεί το χέρι σου ώσπου να χυλώσει, αλλά να μείνει και από την άλλη, al dente. Συμβουλή μου, φύγετέ το από την κάρτα σας αν δεν έχετε από πάνω του ένα αφοσιωμένο σεφ που να γνωρίζει την όλη προετοιμασία του και την ιεροτελεστία για να φτιαχτεί. Υπάρχουν τόσα πολλά πιάτα που μπορούν να μπουν στη θέση του. Άμα δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, καλύτερα να το αφήνουμε για αργότερα. To be or not to be!
Πείτε μας την άποψη σας στα comments!



Υπάρχουν φορές που τελειώνεις ένα δείπνο και, αντί να σκέφτεσαι ποιο ήταν το καλύτερο πιάτο της βραδιάς, προσπαθείς να θυμηθείς αν υπήρξε έστω μία στιγμή,

Κάποιες γειτονιές, δεν τις διασχίζεις απλώς. Τις ζεις. Κάθε βήμα τους κουβαλά ιστορία, κάθε πρόσοψη αφηγείται αιώνες και κάθε στενό μοιάζει να οδηγεί σε κάποιο

Πώς θα ήταν να ξυπνάς κάθε πρωί σε μια πόλη όπου η ασφάλεια, η υγεία, η παιδεία και οι δημόσιες υποδομές λειτουργούν πραγματικά προς όφελος
