Δηλώνω αθεράπευτη λάτρης των ποιοτικών εστιατορίων, όχι των δήθεν, αλλά αυτών που δίνουν σημασία στη γεύση, στις αυθεντικές συνταγές και στα ποιοτικά υλικά. Λατρεύω την ιταλική κουζίνα και περισσότερο από όλα, τα ριζότο. Έχω όμως ένα παράπονο. Δύσκολα βρίσκω κάπου που να είναι πραγματικό ριζότο αυτό που τρώω στο νησί και ιδίως στη Λεμεσό όπου ζω. Περισσότερο θα το ονόμαζα ρύζι ή λαπά και όχι ριζότο. Και το παράξενο είναι ότι σχεδόν όλα τα εστιατόρια και οι καφετέριες έχουν στην κάρτα τους ριζότο. Το ριζότο θέλει αγάπη, σημασία, προσοχή και ανακάτεμα πολύ. Πρέπει να κουραστεί το χέρι σου ώσπου να χυλώσει, αλλά να μείνει και από την άλλη, al dente. Συμβουλή μου, φύγετέ το από την κάρτα σας αν δεν έχετε από πάνω του ένα αφοσιωμένο σεφ που να γνωρίζει την όλη προετοιμασία του και την ιεροτελεστία για να φτιαχτεί. Υπάρχουν τόσα πολλά πιάτα που μπορούν να μπουν στη θέση του. Άμα δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, καλύτερα να το αφήνουμε για αργότερα. To be or not to be!
Πείτε μας την άποψη σας στα comments!
Υπάρχει μια στιγμή, σχεδόν τελετουργική, πριν από κάθε γουλιά κρασιού. Το ποτήρι σηκώνεται, το φως περνά μέσα από το υγρό, τα αρώματα ανεβαίνουν διακριτικά… και
Μαζευτήκαμε, στρώσαμε τραπέζι, γεμίσαμε ποτήρια και κάναμε αυτό που ξέρουμε καλύτερα. Δοκιμάσαμε, σχολιάσαμε, γελάσαμε και —εννοείται— ψάξαμε τους ιδανικούς συνδυασμούς που θα σε βγάλουν ασπροπρόσωπο
Δεν είναι απλώς ένα spot για ποτό. Είναι από εκείνα τα μέρη που πας “για λίγο” και τελικά κάθεσαι μέχρι να χαθεί και το τελευταίο
Μύρισε κλέφτικο κι ο Τατάς έφερε τον παραδοσιακό του φούρνο, τον έστησε πλάι στην ολοκαίνουρια, σκεπαστή με λεπτό καλαμάκι, βεράντα του και σε περιμένει από
Στο ισόγειο του εντυπωσιακά ανανεωμένου Classic Hotel, στην καρδιά της Παλιάς Λευκωσίας, το σκηνικό του Blue Bar έχει στηθεί με τρόπο που σε κερδίζει από