Παραγγελία freddo cappuccino με 7 αιτήματα. Μην το σηκώσουν μόδα και οι άλλοι μισοί!

Παραγγελία freddo cappuccino με 7 αιτήματα. Μην το σηκώσουν μόδα και οι άλλοι μισοί.

Σας γράφω ως ένας απλός barista που εργάζεται σε μεγάλη αλυσίδα καφέ. Δεν ζητώ συμπόνια. Μόνο μια μικρή αναγνώριση ότι πλέον, για να φτιάξεις έναν freddo cappuccino, χρειάζεσαι μνήμη ελέφαντα, αυτιά νυχτερίδας και ταχύτητα στενογράφου.

Κάποτε η παραγγελία ήταν απλή.

–         Ένα φρέντο καπουτσίνο, μέτριο, παρακαλώ.

Τέλος.

Σήμερα ξεκινάει κάπως έτσι:

–         Έναν φρέντο καπουτσίνο. Τρία πέμπτα του κουταλιού ζάχαρη “όχι, λίγο παραπάνω. Να το δω. Ααα, οκ. Χτύπα τη ζάχαρη καλά γιατί δεν θέλω να μείνει ούτε ένας κόκκος. Τέσσερα παγάκια, όχι πέντε. Γάλα λιγότερο, αλλά να έχει αφρό. Νερό λίγο λιγότερο για να είναι πιο δυνατός. Βάλε λίγη κανελίτσα από πάνω και, αν γίνεται, δύο σταγόνες σιρόπι βανίλιας. Όχι τρεις. Δύο.”

Κι εκεί που λες “ωραία, το κράτησα”, έρχεται η χαριστική βολή:

–         Α, και να μην είναι πολύ κρύος.

Εκείνη τη στιγμή εύχομαι να είχα μαζί μου συμβολαιογράφο για να επικυρώνει την παραγγελία.

Τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα μετά την περίοδο του κορωνοϊού, κάτι άλλαξε. Δεν ξέρω αν όλοι αποκτήσαμε πιο απαιτητικό ουρανίσκο ή αν ο καθένας ανακάλυψε τον προσωπικό του αλγόριθμο καφέ. Αυτό που ξέρω είναι ότι πλέον οι μισοί πελάτες δεν παραγγέλνουν καφέ. Παραγγέλνουν εξατομικευμένο έργο υψηλής γαστρονομίας.

Κι εγώ από πίσω γράφω. Σβήνω. Ξαναγράφω. Επαναλαμβάνω για επιβεβαίωση.

“Τέσσερα παγάκια είπαμε;”

“Ναι.”

“Λιγότερο γάλα;”

“Ναι.”

“Δύο σταγόνες βανίλια;”

“Ναι, αλλά μικρές.”

Στο μεταξύ η ουρά μεγαλώνει. Ο επόμενος ακούει την παραγγελία και αρχίζει κι αυτός να σκέφτεται μήπως, αντί για μία ζάχαρη, να βάλει κι αυτός 3/4, μήπως να ζητήσει κι εκείνος τέσσερα παγάκια, μήπως τελικά η κανέλα είναι η λεπτομέρεια που του έλειπε τόσα χρόνια.

Δεν σας κρύβω ότι υπάρχουν στιγμές που ανεβαίνει μέχρι τα χείλη μου η φράση:

“Μήπως να τον φτιάχνατε σπίτι σας ακριβώς όπως τον θέλετε;”

Αλλά μένει εκεί.

Χαμογελάω, απαντώ “βεβαίως”, σημειώνω άλλη μία παραγγελία που θυμίζει οδηγίες συναρμολόγησης επίπλου και συνεχίζω. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, έχω ανάγκη το μεροκάματο και ο πελάτης έχει ανάγκη τον καφέ του.

Με εκτίμηση,

Ένας barista που πλέον ακούει παραγγελίες ακόμη και στον ύπνο του.