

“Ταυτότητα, πιστωτική κάρτα και όνομα κράτησης, παρακαλώ”. Αυτά ήταν τα πρώτα λόγια της κυρίας στη ρεσεψιόν του upgraded παραλιακού ξενοδοχείου, μόλις φτάσαμε μπροστά της. Το “καλημέρα” μάλλον θα της έπεσε στο δρόμο, μαζί με το χαμόγελο, το οποίο από ότι κατάλαβα και από το check out μας, ξεχασμένο κι αυτό το έχει. Η ερώτηση της εφτάχρονης κόρης μου, καθ’ όλα δειχτική της όλης κρύας υποδοχής και του παγωμένου ξεπροβοδίσματος: Μαμά, γιατί αυτή η κυρία είναι θυμωμένη μαζί μας; Μεταξύ μας, δεν ξέρω με ποιο έπρεπε να θυμώσω, με αυτή ή με τα αφεντικά της. Κυπριακή φιλοξενία σου λέει ο άλλος. Δεν την πήραμε εμείς πάντως, έστω κι αν έφυγαν δυο εκατοστάρικα για να τη ζήσουμε!




Τις τελευταίες δεκαπέντε ημέρες βρέθηκα σε μερικά από τα καλύτερα ξενοδοχεία της Κεντρικής και Νότιας Ευρώπης. Ξενοδοχεία τεσσάρων και πέντε αστέρων, με εξαιρετική φήμη, όμορφα

Το σκηνικό είναι σχεδόν έτοιμο. Ο ήλιος πέφτει, η ζέστη γίνεται επιτέλους ευχάριστη, τα φωτάκια στη βεράντα ανάβουν, η θάλασσα είναι λίγα μέτρα πιο πέρα