Επικοινωνώ μαζί σας για να θίξω ένα θέμα που αφορά τη γενική εντύπωση που δημιουργείται σε εμάς τους θαμώνες των εστιατορίων, όταν συμβαίνει το παρακάτω γεγονός που θα περιγράψω.
Αντιλαμβάνομαι τους χαλεπούς καιρούς που ζούμε όλοι μας και ιδίως τα εστιατόρια με τα θέματα του προσωπικού και της ακρίβειας των προϊόντων, αλλά και συνειδητοποιώ ότι πολλά εστιατόρια στηρίζουν την επιβίωσή τους στη δουλειά της Παρασκευής, του Σαββάτου και της Κυριακής.
Αυτό όμως το οποίο δεν μπορώ να δεκτώ ή να ανεχτώ ξανά, είναι να ξαναπάω στη συγκεκριμένη ταβέρνα της Λευκωσίας, στην οποία από Παρασκευή μέχρι την Κυριακή ή όποτε πέσουν πολλά τηλέφωνα για κρατήσεις, τα τραπέζια εντός της ταβέρνας, αυξάνονται και πληθύνονται σε τέτοιο βαθμό που ουσιαστικά εξαφανίζονται οι διάδρομοι και ο κενός χώρος.
Καμία ιδιωτικότητα, οι δίπλα μας ήταν ουσιαστικά κολλημένοι πάνω μας κι εμείς πάνω τους, οι σερβιτόροι δεν είχαν χώρο να περάσουν κι έδιναν τα πιάτα στο ένα τραπέζι, παρακαλώντας τους πελάτες να τα δώσουν στο επόμενο.
Το τραπέζι μας γέμισε άδεια πιατάκια γιατί δεν υπήρχε εύκολα πρόσβαση σε αυτό, μα το πιο τραγελαφικό ήταν όταν η κυρία στο τραπέζι της γωνιάς ήθελε να πάει τουαλέτα. Έπρεπε να παρακαλέσει τα άτομα τριών τραπεζιών να σηκωθούν για να μπορέσει να βρει πέρασμα.
Δυστυχώς αυτές οι κινήσεις, μόνο αρπαχτές μπορούν να χαρακτηριστούν. Πρώτα πρώτα όμως υποδηλώνουν έλλειψη σεβασμού προς την πελατεία που σε στηρίζει τα τελευταία χρόνια. Όταν ο πελάτης κύριε ιδιοκτήτη της ταβέρνας, νιώθει με την απληστία σου ως σαρδέλα σε κονσερβοκούτι, τότε να είσαι σίγουρος ότι την επόμενη φορά που θα θέλει να βγει έξω, θα είσαι η τελευταία του επιλογή.
Πείτε μας την άποψη σας στα comments:
Το ταξίδι προς το πολυβραβευμένο Salt & Fire είναι τόσο όσο για να πεις “ταξίδεψα”, μα όχι τόσο για να φτάσεις κουρασμένος. Είκοσι λεπτάκια από
Στη Σουηδία, ο όρος Fika έχει μέσα του κάτι που προκαλεί ευχάριστα συναισθήματα. Κάπου ανάμεσα στη δουλειά, στην καθημερινότητα και στο βραδινό δείπνο, υπάρχει μια
Υπάρχουν πράγματα που θεωρούμε αυτονόητα. Τόσο αυτονόητα, που όταν ταξιδεύουμε ξεχνάμε να τα ελέγξουμε. Και κάπου εκεί αρχίζουν τα… ταξιδιωτικά δράματα! Το τελευταίο διάστημα, βλέπω
Τις τελευταίες δεκαπέντε ημέρες βρέθηκα σε μερικά από τα καλύτερα ξενοδοχεία της Κεντρικής και Νότιας Ευρώπης. Ξενοδοχεία τεσσάρων και πέντε αστέρων, με εξαιρετική φήμη, όμορφα
Το σκηνικό είναι σχεδόν έτοιμο. Ο ήλιος πέφτει, η ζέστη γίνεται επιτέλους ευχάριστη, τα φωτάκια στη βεράντα ανάβουν, η θάλασσα είναι λίγα μέτρα πιο πέρα