
Αχ αυτός ο Άγιος Βαλεντίνος τι μας κάνει κάθε χρόνο που έχουμε επέτειο με τον σύζυγο; Τρία τηλέφωνα κάναμε για κράτηση σε εστιατόριο και στο πρώτο μας είπαν ότι θα έχουν Degustasion menu, μόνο, του οποίου τα τρία από τα 5 φαγητά του είναι ωμά. Εγώ δεν τρώω ωμά κι αυτοί μου είπαν ότι απολογούνται γιατί δεν μπορούν last minute να κάνουν αλλαγές στο μενού της βραδιάς. Στο δεύτερο εστιατόριο που πήραμε τηλέφωνο, μας είπαν για τα δυο sittings που έχουν και ότι έχουμε ένα περίπου κάτι λιγότερο από 2 ώρες να φάμε και να φύγουμε για να ετοιμαστούν τα τραπέζια για τη δεύτερη “φουρνιά” – όπως την αποκάλεσε ο ιδιοκτήτης. Και στο τρίτο που πήραμε, μας είπαν μια τιμή μεταξύ €100 και €200 το άτομο, χωρίς ποτό. Ρωτήσαμε αν μπορούμε να πάμε a la carte και μας είπαν “δυστυχώς όχι”. Τελικά τον Άγιο της Αγάπης και την αγάπη μας με τον σύζυγο, αποφασίσαμε να τη γιορτάσουμε το Σάββατο 17 του Φλεβάρη. Θα μας βγει πολύ πιο οικονομικά, θα καθίσουμε όσες ώρες γουστάρουμε και θα διαλέξουμε εμείς τι θέλουμε να φάμε, όχι οι άλλοι.




Σε μια εποχή όπου τα πάντα είναι διαθέσιμα όλο τον χρόνο, η επιλογή της εποχικότητας δεν αποτελεί περιορισμό — είναι μια συνειδητή πράξη ποιότητας, δημιουργικότητας

Ποια κοινή μοίρα συνδέει έναν αλλοδαπό διαρρήκτη, μια φιλόλογο της ελληνικής γλώσσας στα πρόθυρα χωρισμού, έναν ηλικιωμένο καθηγητή ελληνικής ιστορίας με άνοια κι ένα φρεσκό
