Επικοινωνώ μαζί σας για να θίξω ένα θέμα που αφορά τη γενική εντύπωση που δημιουργείται σε εμάς τους θαμώνες των εστιατορίων, όταν συμβαίνει το παρακάτω γεγονός που θα περιγράψω.
Αντιλαμβάνομαι τους χαλεπούς καιρούς που ζούμε όλοι μας και ιδίως τα εστιατόρια με τα θέματα του προσωπικού και της ακρίβειας των προϊόντων, αλλά και συνειδητοποιώ ότι πολλά εστιατόρια στηρίζουν την επιβίωσή τους στη δουλειά της Παρασκευής, του Σαββάτου και της Κυριακής.
Αυτό όμως το οποίο δεν μπορώ να δεκτώ ή να ανεχτώ ξανά, είναι να ξαναπάω στη συγκεκριμένη ταβέρνα της Λευκωσίας, στην οποία από Παρασκευή μέχρι την Κυριακή ή όποτε πέσουν πολλά τηλέφωνα για κρατήσεις, τα τραπέζια εντός της ταβέρνας, αυξάνονται και πληθύνονται σε τέτοιο βαθμό που ουσιαστικά εξαφανίζονται οι διάδρομοι και ο κενός χώρος.
Καμία ιδιωτικότητα, οι δίπλα μας ήταν ουσιαστικά κολλημένοι πάνω μας κι εμείς πάνω τους, οι σερβιτόροι δεν είχαν χώρο να περάσουν κι έδιναν τα πιάτα στο ένα τραπέζι, παρακαλώντας τους πελάτες να τα δώσουν στο επόμενο.
Το τραπέζι μας γέμισε άδεια πιατάκια γιατί δεν υπήρχε εύκολα πρόσβαση σε αυτό, μα το πιο τραγελαφικό ήταν όταν η κυρία στο τραπέζι της γωνιάς ήθελε να πάει τουαλέτα. Έπρεπε να παρακαλέσει τα άτομα τριών τραπεζιών να σηκωθούν για να μπορέσει να βρει πέρασμα.
Δυστυχώς αυτές οι κινήσεις, μόνο αρπαχτές μπορούν να χαρακτηριστούν. Πρώτα πρώτα όμως υποδηλώνουν έλλειψη σεβασμού προς την πελατεία που σε στηρίζει τα τελευταία χρόνια. Όταν ο πελάτης κύριε ιδιοκτήτη της ταβέρνας, νιώθει με την απληστία σου ως σαρδέλα σε κονσερβοκούτι, τότε να είσαι σίγουρος ότι την επόμενη φορά που θα θέλει να βγει έξω, θα είσαι η τελευταία του επιλογή.
Πείτε μας την άποψη σας στα comments:
Βράδυ καλοκαιριού και η Λεωφόρος Πρωταρά κινείται στους γνώριμους ολοζώντανούς της ρυθμούς. Ανάμεσα στα φώτα, τον κόσμο και την ασταμάτητη κίνηση της περιοχής, το Chia
Η Cyprus Airways και η Air France ανακοίνωσαν συμφωνία συνεργασίας κοινού κωδικού (codeshare) για τις πτήσεις μεταξύ Λάρνακας και Παρισιού (Charles de Gaulle), η οποία
Την περασμένη Κυριακή είχα αναλάβει να κλείσω τραπέζι σε ένα από τα πιο γνωστά και ατμοσφαιρικά εστιατόρια της Λεμεσού, καθώς γιορτάζαμε με τον σύζυγό μου
Η δεύτερη επίσκεψη σε ένα “μεγάλο”εστιατόριο είναι πάντα η πιο αποκαλυπτική. Στο Herzig, όμως, είχε και μια ιδιαίτερη συναισθηματική αξία. Θυμηθήκαμε την πρώτη μας παρουσία
Όταν η υψηλή γαστρονομία συναντά το θέατρο, οι εμπειρία αποκτά άλλο χρώμα. Γι’ αυτό οι σεφ των κορυφαίων εστιατορίων της Ευρώπης δεν σερβίρουν απλώς πιάτα