

“Ταυτότητα, πιστωτική κάρτα και όνομα κράτησης, παρακαλώ”. Αυτά ήταν τα πρώτα λόγια της κυρίας στη ρεσεψιόν του upgraded παραλιακού ξενοδοχείου, μόλις φτάσαμε μπροστά της. Το “καλημέρα” μάλλον θα της έπεσε στο δρόμο, μαζί με το χαμόγελο, το οποίο από ότι κατάλαβα και από το check out μας, ξεχασμένο κι αυτό το έχει. Η ερώτηση της εφτάχρονης κόρης μου, καθ’ όλα δειχτική της όλης κρύας υποδοχής και του παγωμένου ξεπροβοδίσματος: Μαμά, γιατί αυτή η κυρία είναι θυμωμένη μαζί μας; Μεταξύ μας, δεν ξέρω με ποιο έπρεπε να θυμώσω, με αυτή ή με τα αφεντικά της. Κυπριακή φιλοξενία σου λέει ο άλλος. Δεν την πήραμε εμείς πάντως, έστω κι αν έφυγαν δυο εκατοστάρικα για να τη ζήσουμε!




Είναι κάποιες φορές που βγαίνεις με σκοπό να φας καλά. Άλλες πάλι για να ανταμώσεις φίλους, να ακούσεις καλή μουσική, να πιεις και ένα ποτηράκι

Η τέχνη συνήθως ζει σε μουσεία, γκαλερί και ιδιωτικές συλλογές. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις όπου ξεπερνά τα όρια των τοίχων και περνά στην καθημερινότητα με έναν